Cisza i spokój

Po wczorajszym zwiększonym kilometrażu, dziś dałem trochę odpocząć mięśniom robiąc spokojny trening o nie za dużej objętości. Tzn. tak miało być, a wyszło odrobinę inaczej :) Ponad 14 kilometrów to może nie żadne wybieganie, ale czasu trochę zajmuje - dziś było to ponad godzinę i dwie minuty. Gdy wychodziłem wieczorem z domu założenie miałem takie, żeby nie forsować się i nie schodzić raczej poniżej 4:30. Zresztą byłem przekonany, że po wczorajszym rekordzie nogi nie doszły jeszcze do siebie całkowicie i będę je czuł choć trochę. Założyłem nawet na wszelki wypadek opaski kompresyjne, żeby zniwelować ewentualny ból. Obstawiałem tempo 4:45-4:55 a wyszło... 4:23. Od samego początku nic mnie nie bolało. Żadnego efektu betonowych czy drewnianych nóg, żadnych zakwasów, żadnego "niechcenia mi się". Byłem tylko ja, sporawy wiatr i bieg. Dlatego cisza i spokój w tytule - Jastarnia nie została jeszcze opanowana przez hordy turystów. Wieczorem, tj. po godzinie 21:00 snują się po mieście tylko pojedyncze jednostki. Spotkanych po drodze ludzi mógłbym policzyć na palcach obu rąk. Żadnych jeżdżących samochodów, żadnego hałasu. Jedyne co zakłócało ciszę to wciąż wiejący silnie wiatr, który dokuczał trochę swoim zimnem i... dziki, które spotkałem dwukrotnie dzisiejszego dnia i trochę skorygowały moją trasę :) Poza tym święty spokój i czyste powietrze. Tak sobie rozmyślałem, co takiego jest w tym bieganiu że tak mi się podoba? No i nie wymyśliłem niczego mądrego. Ważne że po każdym kilometrze uśmiech robi się coraz większy.
Ps. Z racji tego, że kończę pisać posta po północy i jest już 30 maj, życzę Ci Kochanie spełnienia wszystkich marzeń, mało nerwów i dużo radości. Tym bardziej że zostały Ci jeszcze 2 lata młodości...
Żartuję :P Kocham Cię :*

:)

Przyspieszyłem i życiówkę nieświadomie pobiłem

Już 4 dni nie biegałem. Co prawda w międzyczasie był rower, ale to jednak nie to samo. Potworka uzależnienia trzeba przecież karmić i czułem się ostatnio wręcz... jak palacz czy alkoholik, który nie może sięgnąć po swoją używkę :) Zdarzyła mi się też chwila lenia, dokładnie we wtorkowy wieczór, kiedy to była szansa na wyjście,a tego nie zrobiłem. A bo to mega wietrzysko, bo było już późno itd. . Tak jak przypuszczałem już wcześniej, zjadły mnie później wyrzuty sumienia i czułem się jeszcze gorzej. Nie było więc opcji, musiałem pobiegać i to trochę dłużej niż godzinkę - kilometry się kumulują :)
Okazja nadarzyła się w okolicach 17:00 a więc było jeszcze sporo czasu zanim miało się ściemniać. Zresztą o tej porze roku dni są bardzo długie, więc mogę planować dłuższe treningi nawet po tym jak dzieciaki pójdą spać. Wczoraj warunki nie rozpieszczały. Co prawda temperatura w okolicach 13-15 stopni wydaje mi się do biegania idealna, ale północny bardzo silny wiatr trochę dawał w kość. Na szczęście wiał mi w bok przy najdłuższych odcinkach. Wybrałem się do lasu, gdzie zrobiłem pierwsze 3 kilometry, pierwszy w 4:45, potem trochę powyżej 4:30. Wbiegłem na ulice miasta, cofnąłem się kilometr w stronę domu, zrobiłem kółko i skierowałem się w stronę Helu. Wiedziałem już że wybiorę Juratę, tyle chciałem się trochę pokręcić jeszcze po Jastarni, żeby potem będąc zmęczonym nie musieć kombinować z wydłużaniem trasy. Taka typowa wycieczka Jastarnia-Jurata-Jastarnia jaką powtórzyłem już chyba kilkanaście razy, ma tylko ok.13 kilometrów, a ja miałem dziś ochotę na więcej. Tak więc gdy wybiegałem z mojej miejscowości, miałem już na liczniku niecałe 5 kilometrów. Cieszyłem się tym razem że wieje z północy. Pisałem ostatnio że nie lubię tego kierunku wiatru, ale z drugiej strony chroni nas wtedy dość spora ściana lasu i przy drodze powiewy nie dokuczają aż tak bardzo. Biegło się naprawdę dobrze, z każdym metrem coraz lepiej. Mój organizm sam dyktował tempo, które po kilku kilometrach z matematyczną dokładnością ustawiło się na przedział 4:28-4:30. Będąc już w Juracie zacząłem robić kółka oglądając kolejny raz piękne domy za chore pieniądze :)

Obecnie jedyne moje zdjęcie z sobotniego biegu. Trzeba
popracować nad brzuchem :)

Trochę przyspieszyłem i notowałem czasy 4:23-4:25. Na którymś okrążeniu wokól Juraty spotkałem P. Józefa Murańskiego. To mieszkaniec Jastarni, który biega odkąd pamiętam. Ale nie tak sobie rekreacyjnie, tylko naprawdę szybko. Nie chcę skłamać na temat Jego wieku, ale ma już trochę lat, a w zeszłym roku przebiegł np. maraton po plaży między Jastarnią a Władysławowem i to jeszcze w sierpniu! :) Przywitaliśmy się krótko (akurat nie biegał o dziwo :) i pobiegłem dalej. Piszę o tym, bo mam do tego Pana wielki szacunek i chciałbym być za x lat choć w połowie w takiej formie, w jakiej on jest. Chyba przez to spotkanie przyspieszyłem jeszcze na 4:15-4:20. Znowu kilka kilometrów, jeszcze dwa kółka po Juracie i zacząłem wracać. Obliczyłem że w okolicach domu będę miał ok. 20 kilometrów w nogach a tam już blisko do połówki. To nie mogło się przecież skończyć bez niej - jeszcze kółko z ciągłym przyspieszaniem, na 4:08, 4:03 a kilometr o numerze 21 zrobiłem w 3:55!
Dzisiejsze bieganie uznaję za bardzo udane i owocne. Nie było to zwykłe truchtanie a trening z tempem narastającym, którego mój organizm też potrzebuje. Zrobiłem sporo kilometrów, kolejny raz wzorowo utrzymywałem tempo i udało mi się zrobić mocny finisz. Choć (nawiązując do ostatniej reklamy pewnego banku) "jakie tam udało, jakie udało?" Była praca nad sobą, to jest też progres. Do tego stopnia, że zupełnie bez planu i takiego zamiaru pobiłem życiówkę półmaratonu i to o 2 minuty i 7 sekund. Teraz legitymuję się 1h:31m:50s i czas już pomyśleć o jakiś zawodach na tym dystansie. Nie samymi dyszkami przecież człowiek żyje...

[Rower] Odpowiedni sprzęt na odpowiednim miejscu

Półwysep Helski nadaje się nie tylko do uprawiania sportów wodnych. Może nie ma tu wielkiego wyboru jeśli chodzi o trasy biegowe, ale rekompensują to piękne widoki i krystaliczne powietrze. Biegać tu lubię, szczególnie gdy jest ładna pogoda i dociskam często śrubę gdy jesteśmy wszyscy u rodziców. Teraz udało mi się przywieźć tu Tribana żeby sprawdzić jak będzie się jeździć po moich rodzinnych stronach. Dziś nadarzyła się ku temu okazja. Ubrałem wszystko co miałem ze sprzętu kolarskiego, uzupełniłem ciuchami biegowymi i ruszyłem optymistycznie ścieżką rowerową w stronę Kuźnicy. Plan był ambitny, aczkolwiek z tych średnio realnych - Puck. W tą i z powrotem to jakieś 62-63 km a tyle to jeszcze nigdy nie zrobiłem. Nie wiedziałem więc jak zareaguje mój organizm na tak długi wysiłek. Zawsze jednak mogłem się cofnąć, w ostateczności zadzwonić do Karoliny lub Taty żeby mnie odebrali. Szybko przekonałem się że ścieżka rowerowa to nienajlepsze miejsce dla szosówki z oponami 23. Dotrwałem jakoś do Kuźnicy gdzie czym prędzej wbiłem się na ulicę i tam już pozostałem. Kolejne kilometry leciały jak szalone, oczywiście jak na moje warunki :) Średni czas jaki poświęcałem na każdy km to dwie minuty i wahania były naprawdę niewielkie. Tak musiało być - aż do Władysławowa nie było absolutnie żadnych wzniesień, więc te same warunki panowały przez długi czas. Władysławowo minąłem po ok. 20 km i tam pierwszy raz poczułem ból tyłka. Pomyślałem że to normalne biorąc pod uwagę to, że to dopiero początki. To też nie przejąłem się tym specjalnie i jechałem dalej. Gdy zbliżałem się do Pucka, zerkałem co chwilę na Garmina i nie podobało mi się to, że ledwo dobiję do trzydziestego kilometra. Wymyśliłem więc, że pojadę jeszcze kawałem w stronę Gdyni. Tak trafiłem do Celbowa, zrobiłem kółko na stacji benzynowej i wróciłem do Pucka. Zrobiłem sobie tam mały postój, wypiłem trochę wody i wsiadłem ponownie na rower. Tyłek już trochę dokuczał, dolny odcinek pleców też zaczął dawać znać o sobie, ale były to sprawy do ogarnięcia. Jak się okazało czekał mnie najcięższy fragment dzisiejszego treningu. Od Pucka do Władysławowa znalazło się kilka górek, o których jadąc samochodem nawet się nie myśli. Tym razem trochę mnie spowolniły, tym bardziej że wiatr wiał prawie w twarz i wzmógł się nieco przez ostatnią godzinę. Notowałem czasy 20-30 sekund powyżej dwóch minut. Wiedziałem, że chcąc utrzymać dobre tempo średnie, będę musiał to nadrobić na półwyspie. Nie pomyliłem się i rzeczywiście jadąc już w stronę Jastarni miałem delikatny wiatr w plecy. Pomogło mi to schodzić na 1:45-1:50. W Chałupach miałem już trochę dość. Bóle nasilały się a do domu był jeszcze spory kawałek. Nie było jednak mowy o odpuszczeniu. Wjechałem do Jastarni a garmin pokazał 67 kilometrów. Zrobiłem więc kółko po miejscowości i zakończyłem dzisiejszą jazdę po 71,21 km w czasie 2h:22m:24s. Tętno średnie to 128, śr. prędkość dokładnie 30 km/h. Jestem zadowolony z tych liczb, jednak wysokość tętna pokazuje, że mógłbym jechać szybciej. Ciężko mi to zrobić gdy pieką mięśnie, bolą uda, ale wszystko wymaga wprawy a mi samozaparcia nie brakuje. 

Bieg Dookoła ZOO Gdańsk 2014

Bieg inny niż wszystkie - tak reklamowane było wydarzenie w Gdańsku pt. "Bieg Dookoła ZOO" i takie też było rzeczywiście, choć z zupełnie innych powodów niż te, o których wspominał organizator w materiałach promocyjnych. No bo w zasadzie jakie dla biegacza ma znaczenie, że gdzieś tam w bliższej lub dalszej odległości usłyszy dźwięki wydawane przez małpy/tygrysy czy inne słonie. Czasu na zwiedzanie też raczej nie było i zdecydowanie lepiej (i taniej, ale o tym później) byłoby po prostu wziąć ze sobą rodzinę i udać się na tradycyjną wycieczkę. Można się pochwalić, że biegło się po terenach, które nie są udostępnione do tego celu na co dzień, ale to też nie sprawia że myślimy o biegu jako unikatowym. To jednak szczegóły, a najważniejsza jest przecież dobra zabawa i myślę że to się udało.

Dzień wcześniej pojechaliśmy znowu do Jastarni, bo miasto gdy temperatura przekracza 30 stopni nie jest najlepszym miejscem, szczególnie dla dzieci. Karolina zrezygnowała ze startu, więc dowiedziawszy się że mam wolne w pracy, zostałem sam na placu boju. Musiałem wyruszyć już o 7 rano, ale nie przeszkadzało mi to jakoś, bo przeważnie wstaję jakieś 2 godziny wcześniej. O 8:15 byłem już na miejscu, a że odebrałem pakiety startowe już w czwartek, mogłem skupić się już tylko na rozgrzewce. Pierwsze wrażenie - mało ludzi

w porównaniu do Grand Prix Gdyni. Organizator pisał coś o 1500 miejsc, które rozeszły się momentalnie, ale bieg ukończyło dokładnie 361 osób. To akurat duży plus, gdyż trasa mogłaby nie pomieścić momentami czterokrotnie większej liczby uczestników. Biegacze mogli rozgrzać się na własną rękę, albo skorzystać z krótkiego treningu Zumby. Ja wybrałem to pierwsze :) Z 5 minutowym opóźnieniem, tj. ok. 8:50 udaliśmy się na linię startu i po chwili ruszyliśmy. Nie było stref czasowym, bo w zasadzie nie były potrzebne. Już po pierwszym kilometrze każdy znalazł mniej więcej swoje miejsce w peletonie i można było walczyć już o czas i wymijać ewentualnie tylko pojedyncze osoby. Przeszkadzała już na początku pogoda - co prawda świeciło słońce, ale temperatura była stanowczo za wysoka. Oddychało się bardzo ciężko, w powietrzu czuć było nadchodzącą gdzieś daleko burzę. Pierwszy kilometr w czasie 4:21 nie zapowiadał walki o czas a potem zrobiło się jeszcze gorzej. Chęć uzyskania wyniku w okolicach 40 minut szybko przeobraziła się w walkę o zejście poniżej 45 minut. Tymczasem notowałem coraz gorsze czasy - 4:41, 4:42, 5:21. Może nie biegło się dobrze, bywały na pewno lepsze dni, ale wiedziałem już wtedy że z garminem nie wszystko jest w porządku. Znam już na tyle swój organizm, żeby wiedzieć że to gps pogubił się w gęstym lesie. Dystans wyświetlany przez zegarek nie pokrywał się też z tabliczkami z kilometrażem i choć trasa nie miała atesty PZLA, różnice był zbyt duże. Na szóstym kilometrze, po n-tym podbiegu dopadła mnie kolka, pierwszy raz chyba od pół roku! Myślałem sobie że to przecież niemożliwe - walczę z samym sobie, jest miliard stopni, dobry wynik umyka mi z każdym metrem a tymczasem jeszcze to. Ból nie ustępował przez 2 kilometry, a ja zgięty jeszcze zwolniłem i biegłem dalej przed siebie. Sytuację ratował tylko fakt, że większość trasy była zacieniona. Gdyby nie to, wielu uczestników zapewne nie ukończyłoby biegu. Od szóstego kilometra biegłem praktycznie sam, nie widząc nikogo innego w promieniu 300-400 metrów. Na metę wpadłem z czasem 44m:38s. To już poprawione oficjalne dane z chipa. Wynik delikatnie mówiąc nie powala, ale nie moglo być inaczej. Pogoda oraz profil trasy nie sprzyjały życiówkom i byłem tego świadomy jeszcze przed rozpoczęciem zmagań. Zachowałem więc spokój i nie przeszarżowałem. Po jakimś czasie dowiedziałem się że i tak zająłem 21 miejsce OPEN i 4 miejsce w kategorii wiekowej. Cóż, biorąc pod uwagę że średnie tętno to 167 uderzeń na minutę, mogłem jeszcze przycisnąć trochę. Mądry jednak Karol po szkodzie :)
Jak ocenić ten bieg? Może zacznę od minusów: największym i najczęściej wypominanym przez biegaczy było bardzo wysokie wpisowe. 69 zł to rzeczywiście sporo, mimo że pakiet startowy był dość bogaty.

Koszulka techniczna,  bilet do zoo, woda, batonik, plakietka z numerem i chipem, agrafki i kilka ulotek reklamowych nie usprawiedliwiają takiej kwoty niestety i wiem że część ludzi zrezygnowało ze startu właśnie ze względu na to wpisowe. Organizator tłumaczył się, że przecież wszystko kosztuje. Wydaje mi się to dziwne, skoro za start w innych biegach na 10 km trzeba zapłacić 20-30 zł a na oficjalnym profilu facebookowym informowano o kolejnych sponsorach dołączających do imprezy. Skoro sponsor, to sponsoruje i biegacz nie musi już tego robić wyłącznie z własnej kieszeni. Cóż jednak zrobić, każdy z nas zapisujących się zgodził się na takie warunki, więc sam osobiście nie będę jęczał. Co do innych minusów - znikoma ilość kibiców na trasie, nie było takiego klimatu jaki panuje np. na wspomnianym już cyklu w Gdyni. Na mecie nie było też miejsca gdzie można by było odsapnąć i schować się w cieniu. Dlatego też szybko ruszyłem do samochodu i pojechałem do domu. Plusów jednak też było całkiem sporo: malownicza trasa, niestandardowe miejsce, możliwość uczestniczenia w zawodach całej rodziny... No i te przyziemne, jak ładna koszulka czy bardzo fajny medal.
Bieg ten miał być tylko odskocznią od codziennej rutyny. Nie liczyłem tutaj na walkę o czas, na przekraczanie własnych możliwości. Z takim nastawieniem pojechałem do Gdańska i nie rozczarowałem się. Na miejscu zastała mnie dobrze zorganizowana impreza, która nauczyła mnie nieco pokory. Leśna miękka trasa z kilkoma górkami to nie to samo co bieganie po ulicy i trzeba naprawdę sporo wysiłku żeby zaadoptować się do takich warunków. Wszystko zatem przede mną. Tymczasem po biegu udałem się na Kowale,spakowałem szosówkę do samochodu i ruszyłem do Jastarni... 

Inny świat

No i zaczęło się! Lato przyszło! W ciągu dnia było ok. 28 stopni, a gdy biegałem wieczorem, temperatura spadła do jakiś 17-18. Jeśli chodzi o normalną egzystencję, takie temperatury potrafią dać w kość, ale gdy mowa o bieganiu, jest naprawdę dobrze. Wiele osób pisze o idealnych biegowych temperaturach rzędu 8-10 stopni max. Ja natomiast jestem ciepłolubny i przedział między 15 a 20 stopni jest dla mnie idealny do treningów, jedynie może ciut za ciepły na zawody. Ciężki, męczący ale i pozytywny dzień za mną. Razem z Filipem spaliliśmy razem tyle kalorii, że mogłem włączyć endomondo. Mimo tego wieczorem miałem jeszcze spory zapas sił i wielką chęć poruszania się, tym bardziej że wczoraj zrobiłem sobie dzień przerwy. Nie wiedziałem ile mam jeszcze czasu do zmierzchu więc wybrałem bieganie. Ruszyłem stałą trasą, z minimalnymi zmianami i z chęcią utrzymania tempa w granicach 4:30. Pogoda była niesamowita, nogi świeże i od samego początku biegło mi się rewelacyjnie. Na uszach znowu słuchawki i nawet losowo wybierane utwory dziś przypasowały jak nigdy. Kolejne kilometry w granicach 4:20-4:25 mijały szybko i od niechcenia. Zrobiłem kółko po osiedlu, udałem się do Borkowa, potem na Łostowice, minąłem pętlę tramwajową i normalnie zawróciłbym na rondzie w Oruni Górnej, ale tym razem postanowiłem wbiec na sam szczyt tej dzielnicy. Kiedyś próbowałem już pokonać tą trasę na jednym z zeszłorocznych treningów, ale nie byłem wtedy w idealnej formie, do tego pamiętam skwar jaki towarzyszył mi tamtego dnia. Tym razem wszystko było zupełnie inaczej. Wbiegałem coraz wyżej a tempo nie zwalniało powyżej 4:30. Ja nie miałem nawet mocnej zadyszki, aż sam nie wierzyłem że może tak być. Gdy już dobiegłem na sam koniec, stanąłem nad lekką skarpą, cyknąłem fotkę i zacząłem drogę powrotną. Wiedziałem już że dzisiejszy trening będzie ciut dłuższy niż zwykle. Nie musiałem się jednak mocno spieszyć - Karolina powiedziała że prawdopodobnie będzie już spać, tak więc kilka-kilkanaście minut nie robiło różnicy. Powrót już po znanych drogach, w tempie cały czas oscylującym trochę poniżej granicy 4:30. Wyszło łącznie 18,30 w 1h:21m:15s, tempo 4:26, tętno 150. Obiecywałem ostatnio że będę robił zróżnicowane, specjalistyczne treningi. Ten może nie był jakimś wyrazem mojego kunsztu trenerskiego, ale sprawił mi ogromną przyjemność i nakręcił na kolejny dzień. Mam nadzieję że jutro kolejna porcja endorfin

Zniszczyć się na koniec dnia

Trochę się ostatnio ruszam. Jak nie bieganie, to rower i tak prawie codziennie. Pasuje mi to bardzo i doskonale się dzięki temu czuję. Dlatego dziś, gdy byłem cały dzień w pracy, po powrocie do domu czułem się jakoś tak nieswojo. Niby jutro znowu wstaję o 3 w nocy i wypływam, ale nie powstrzymało mnie to przed podniesieniem tyłka i to dość późnej godzinie. Była już 22:30 gdy się ubrałem i wyszedłem. Jastarnia poza sezonem ma swój klimat. Ja jako człowiek "ogromnie" rozrywkowy nie rozpaczam gdy dopada mnie święty spokój. To sprzyja też bieganiu - nikt cię nie obserwuje, nie musisz się przeciskać... Można krzywić twarz na sto różnych sposobów, pluć sobie i nie narażać się na wytykanie palcami :) Dziś właśnie były takie warunki. Po całym dniu chciałem się po prostu zniszczyć, oczywiście w ramach przyzwoitości. Ze względu na porę nie było raczej mowy o dłuższych wojażach, 10-12 kilometrów powinno wystarczyć. Wszak to trening "nadprogramowy". Pierwszy kilometr to raptem 4:30, ale następne to już 4:19, 4:14, 4:19 a potem jeszcze lepiej, bo schodziłem już poniżej 4:10. Okazało się jednak, że Jastarnia która obecnie jest w remoncie nie sprzyja bieganiu. Główna ulica jest nieoświetlona, przeorana wzdłuż i wszerz a przez to kompletnie bezużyteczna przy wyborze tras biegowych. Nie chciałem też wypuszczać się do Juraty- ostatnio wieczorne treningi w Jastarni kosztowały mnie trochę nerwów ze względu na kręcące się wszędzie stada dzików. Wolałem nie kończyć dnia czekając na drzewie w oczekiwaniu na pomoc :) Biegałem więc i biegałem, kluczyłem po uliczkach, wymyślałem okrążenia aż minęło 12 km, dokładnie 12,16. Czas to 51m:10s, tempo 4:12, tętno 159. Nie był to więc treningowy kamień milowy, ale dzisiejsze bieganie dało mi to co w tym wszystkim jest najważniejsze - mega radość.

Mógłbym tak w nieskończoność

Obiecałem sobie ostatnio, o czym zresztą wspomniałem w poprzednim wpisie, że urozmaicę treningi i zrobię w końcu użytek z Garmina. Nie po to przecież mam wysoki model z wieloma możliwościami i bajerami, żeby tylko włączać i wyłączać trening jak to się odbywało w endo na telefonie. Sprawdzam więc od jakiegoś czasu odzwierciedlenie danych przekazywanych mi przez zegarek w praktyce. Jakiś czas temu obliczyłem sobie też tętno maksymalne i ustaliłem strefy, w których powinienem trenować. Kartkę z zapiskami schowałem jednak do szuflady i tak sobie leżała aż do dziś. W końcu ustawiłem zegarek idealnie pod siebie i wpisałem wszystkie wartości tak, żebym wiedział co robić aby trening był jak najbardziej efektywny. No a skoro teoria już była dopracowana, wystarczyło przełożyć ją na bieganie.
Po figlach pogodowych szansa na rower malała z każdą minutą i już wczesnym popołudniem domyślałem się że nic z tego nie będzie. Nie chciałem jednak znowu odpoczywać, więc wbiłem sobie w głowę trening w I strefie i po 20:00 ruszyłem z kopyta. Pierwsze kilka kilometrów znowu zdecydowanie za szybko - 4:26, 4:20, 4:16, 4:18 - znowu nic mi to nie dawało. Na piątym kilometrze wziąłem się za siebie i zwolniłem. Pomogło mi w tym też ukształtowanie terenu - po kółku nad moim ulubionym stawem skręciłem w stronę ulicy Warszawskiej. Miałem mocne postanowienie żeby nie pozwolić tętnu skakać jak oszalałe. Wyszło 4:33 a Garmin pokazywał wartość nieznacznie powyżej drugiego zakresu. To jeszcze za szybko. Gdy już

dotarłem na Warszawską zaczął się w miarę płaski teren i tu było mi już łatwiej reagować. Zszedłem na I zakres zbijając puls poniżej 140 uderzeń. Żeby te wartości utrzymać musiałem biec w okolicach 4:50. Zrobiłem spore kółko na Ujeścisku, dobiegłem do ronda na Oruni i już starą trasą powoli wracałem. Wyszło 16,64 km, w 1h:17m:57s. z tempem średnim 4:41 i tętnem 146. Jestem w połowie zadowolony z dzisiejszego biegania. Wczoraj był trzeci zakres, dziś miał być pierwszy. Wyszło z tego pograniczego pierwszego i drugiego. Na początku treningu nawet zahaczałem o trzecią strefę, ale szybko korygowałem swoje wyczyny. Dawno nie biegałem tak wolno, ciężko było się przestawić ale po zrobieniu kilku kilometrów ogarnęło mnie uczucie, że taki tempem przebiegnę każdą ilość kilometrów. Było naprawdę bardzo przyjemnie, do tego pogoda sprzyjała, mijałem dosłownie hordy innych biegaczy. Nie miałem najmniejszej chęci się zatrzymywać, nogi niosły same. Jednak dziś w nocy morze wzywa, więc szaleństwa dystansowe zostawię sobie na następny raz.  Szkoda, bo także przy 20 stopniach grzechem byłoby używanie długich spodni czy też bluz i takim sposobem odkurzyłem swoje krótkie spodenki. Dodałem jeszcze opaski kompresyjne - prezent na święta. Nie będę tu namawiał nikogo lub zniechęcał. Napiszę tylko że po pół roku używania jestem ich dużym zwolennikiem, a kto będzie chciał, niech kupi bez wahania :)