Nowy wymiar treningu!

Pisałem ostatnio o mojej nowej "zajawce" - triathlonie. Jak pewnie wszyscy wiedzą składa się on z trzech dyscyplin. Najpierw pływanie (trzeba ostro potrenować), potem rower (trzeba potrenować) i na końcu bieganie (już się trenuje). Do biegania wszystko co niezbędne mam. Do pływania w zasadzie za wiele nie potrzeba, choć moja dusza gadżeciarza upomni się kiedyś o czepek/okulary/piankę :) Ale do jazdy rowerem potrzebny jest jednak rower. No i nie byle jaki, bo dopuszczone są tylko czasówki (stricte triathlonowe) i szosówki. Badałem więc temat jak to mam w zwyczaju przez kilka miesięcy i miałem już jakąś wiedzę na temat sprzętu. Rowery triathlonowe to masakra - niestety cenowa. Zdecydowanie najtańszy model, jaki udało mi się znaleźć kosztował "jedyne" 4000 zł i był to odosobniony przypadek, który (jak to określił sprzedawca) wymieni się szybko po wkrętce w temat. Kolejne modele to już minimum 6000 zł, ale to tu przydałaby się modyfikacja, to tam... Ogólnie kwoty pięciocyfrowe to norma, no ale dla mnie to ceny za samochód a nie rower! Została szosówka, czyli rower sportowy, ale bardziej "uniwersalny". No ceny też nie rozpieszczają, bo o ile w MTB w cenie do 2000 zł można kupić markowy przyzwoity sprzęt, to w szosowych rowerach ta zasada nie obowiązuje. Minimum to okolice 2500 zł za nowe rowery,ale zalegające ze starszych roczników. Dużo, a podzespoły wcale nie takie super. Czy kupować używany? Dylemat wielu zapewne, ale za "mały" jestem żeby tak ryzykować. Nie znam się na tym kompletnie i dużo bym ryzykował. Na specjalistycznych forach chwalone są jednak sprzęty z Decathlonu - seria Triban to kolarzówki najtańsze na rynku a przy tym nieodbiegające jakością od sprzętów znanych marek. A gdzie tkwi haczyk? W dostępności - to sprzęt widmo. Niby w internecie są, ale fizycznie ich nie ma. Byłem, dzwoniłem już jakiś czas temu i nie było szans na interesujący mnie model a jeszcze bardziej na odpowiedni rozmiar ramy. Poszła jednak w internecie plotka, że do Decathlonów w Polsce trafiła wielce oczekiwana dostawa z Francji. Dowiedziałem się o tym wczoraj wieczorem i dziś z samego rana obdzwaniałem okoliczne Decathlony. W jednym z nich (Gdańsk Przymorze) były trzy sztuki mojego rozmiaru w najprostszym modelu. Nie wahałem się długo, pojechałem przymierzyć i się zrobić "karniaka". No i takim sposobem jestem właścicielem B'twin Triban 300 w rozmiarze 57 :) Sprzęt już wyregulowany (chyba tylko jeszcze siodełko powędruję lekko w górę) i przetestowany - zrobiłem niecałe 5 kilometrów odbierając rower z Przymorza i wracając nim to Teściów we Wrzeszczu. Cóż mogę póki co powiedzieć? Twardo! Nigdy wcześniej nie jeździłem na takim rowerze, to był debiut i na nawierzchni innej niż asfalt można pogubić nie tylko plomby ale i zęby :) Jeździłem kilka lat temu motocyklami i jednym z nich była Yamaha R6 - stricte sportowy ścigacz - wrażenia z jazdy tochę zbliżone :) Wszystko jednak w imię prędkości. Dotychczas jeździłem tylko rowerami mtb i to nie jakimiś z wysokiej półki, różnica jest zatem ogromna. Coś za coś... A ja ogłaszam nową jednostkę w moim cyklu treningowym. Blog jest o bieganiu, dlatego wpisy kolarskie ograniczę tylko do krótkiego komentarza. Cieszę się jednak jak małe dziecko :) Jupiiiii!!!!!

Amortyzacja czy minimalizm - Saucony Cortana vs. Saucony Virrata

Jak zapowiadałem, tak robię. Trwa moja przerwa w bieganiu, a to skłoniło mnie do spróbowania swoich sił w zrecenzowaniu sprzętu jaki przyszło mi użytkować już przez długi okres czasu. Myślę że nabiegałem już tyle, że mogę z czystym sumieniem wypowiedzieć się amatorsko o tym czy o tamtym :) Na początek buty.
Wcześniej pisałem że biegową przygodę zacząłem w butach, które kupiłem jako "tanie obuwie sportowe do zrzucania wagi na siłowni". A tego, że będę w nich stukał setki kilometrów nie przewidywałem i tak też moim pierwszym biegowym butem była Puma Prankster. Podeszwa kauczukowa, typowo halowa, okazało się potem że to buty do piłki ręcznej :) Ale były lekkie i jak się okazało baaardzo wytrzymałe. Przyszedł jednak w końcu czas, że zacząłem rozglądać się za obuwiem stricte biegowym. Pokonywałem już wszak ponad 20 kilometrów na treningach, zdarzało się bieganie dzień po dniu. A trochę przyspieszyły tą decyzję bóle w kolanie, o których pisałem w postach w zeszłym roku. Samego kupna nie będę opisywał, bo nie chcę przynudzać (zresztą przynudziłem już na ten temat w poście Yes! Yes! Yes! z 18 kwietnia). W samej końcówce 2013 dokupiłem kolejny raz odwiedziłem Biegosferę w Gdańsku i tym razem wiedziałem lepiej czego szukać - padło także na markę Saucony, tym razem model Virrata.
Cortana - przesiadka z niedopasowanych Pum była zbawieniem. Na początku miałem wrażenie że but "płynie", jakby każda część stopy się ruszała podczas gdy w Pranksterach biegło się "na sztywniaka". Podobało mi się to, że nie było "obcasa" czyli mega wysokiego dropa. Ogólnie nie rozumiem stosowania wielkich dropów nawet w butach mocno amortyzowanych. Jeśli człowiek ma stosować prawidłową technikę biegu, to jak ma to robić w takim obuwiu? To tak, jakby kobiecie ubrać szpilki i mieć pretensje że nie chodzi ona w "zdrowy" sposób tylko obciąża kręgosłup...bla bla bla. Podsumowując - nie rozumiem i już :) Cortana ma 4 mm różnicy między palcami a piętą. Myślę że na początek idealnie. Nie powodowało to jakiś dolegliwości w łydkach, nie miało się też wrażenia biegania w obcasie, czego doświadczyłem np. testując Asicsy Gel Pulse 4. But nie jest jakiś wybitnie szybki, nie spowodował poprawy wszystkich życiówek. Ale jest za to bardzo miękki i komfortowy. Oplata stopę bardzo szczelnie, osobiście ciut za duży luz miałem w przedniej części, ale inne wiązanie załatwiło sprawę. Tłukłem w nich kilometr za kilometrem dbając o ich wysychanie i czyszcząc często :) Nie suszyłem jednak na grzejniku i nie prałem. Do końca trzymały się dzielnie,jedynie małe palce w obu butach zrobiły dziury na wylot w cholewce. Mają w tym momencie ok. 1500 km przebiegu i jest to jedyna oznaka zużycia, co myślę że jest do zaakceptowania. Dziury te nie przeszkadzają w używaniu i nie są widoczne w ruchu, więc minus częściowo anulowany :) Ostatnio zaczęły się "klapkować", tzn. czuję wyraźnie że podeszwa nie pracuje a ja biegam jakbym miał na nodze klapki czy inne sandały. 1500 km jednak zrobiły, sprzedawca przewidywał 1000, więc mają prawo.
Virrata - gdy wróciłem do Biegosfery wiedziałem już mniej więcej czego chcę - drop taki sam lub nawet mniejszy, amortyzacji także na pewno nie więcej niż w Cortanach. Reszta wedle uznania sprzedawcy i przypadku, bo i tak coś tam wyjdzie na bieżni a reszta "w praniu". Pan sprzedający wysłuchał mnie cierpliwie i od razu zaproponował Vittary ostrzegając jednak wyraźnie przed zerowym dropem. Niesamowicie byłem ciekawy tych butów, bo przecież klasyfikuje się je już jako obuwie minimalistyczne. Przebiegłem się chwilkę na bieżni i zaniemówiłem. Cortany to przy nich kloce. Biorę i uciekam! Od pierwszego treningu czuć było dużo niższą masę buta. Jeszcze bardziej jednak jego elastyczność, co mega mi odpowiada (nie każdy to przecież lubi). Virraty to buty bardzo "szybkie",tzn. nie biegną same, ale zachęcają do zwiększenia prędkości. Mam po prostu wrażenie, że na wolne treningi są niewygodne. Przez cały czas "nasłuchiwałem" i ciągle "nasłuchuje" niepokojących sygnałów z niby bardziej nadwyrężanych łydek przy dropie 0, ale nic się nie dzieje. Owszem, nogi pobolewają po treningu czasami trochę bardziej, szczególnie gdy było sporo podbiegów, jednak nie umieram i nie odwołuję kolejnych treningów z tego powodu. Gdy przesiadałem się z Pranksterów na Cortany, to różnicy w prędkościach nie zauważyłem. Tu jednak czasy się skróciły wyraźnie. Minusy? Myślę że maraton mógłbym spróbować przebiec w tym obuwiu, ale nie byłaby to decyzja na 100% pewności. Nigdy jeszcze nie zrobiłem w nich więcej niż 25 km i nie wiem jak się zachowują po takim dystansie. Jednak powyżej 20 km z każdym kolejnym kilometrem różnica amortyzacji jest odczuwalna coraz bardziej. Bez testów praktycznych jednak się nie obędzie :)
Podsumowując - obuwie to kwestia bardzo indywidualna. Jedni wolą gumowce, inni klapki :) Mówi się i pisze na biegowych forach, że minimalizm to marketingowy wymysł producentów i moda. Mam jednak wrażenie że i tak rządzi amortyzacja. Na każdym kroku, w każdym teście i opisie nowego modelu podkreśla się jak bardzo pomaga biegać, przetaczać stopę, lądować bez obaw o kontuzje itp. Do mnie to jednak nie trafia. Co prawda na Vibram FiveFingers jeszcze dla mnie stanowczo za wcześnie, ale niewielki drop i leciutka amortyzacja to jest coś co lubię i w tą stronę chcę iść.

Czy to choroba?

No i nadszedł ten dzień - dzień początku przerwy w bieganiu. Ale nie byłbym sobą, gdybym jej nie skrócił do minimum. Ostatnio biegałem dwa dni temu, tj. w piątek. Wczoraj byłem do późna w pracy a na dziś na 8:00 rano byłem umówiony na kolejną sesję w studiu tatuażu , który to właśnie jest powodem przerwy w aktywności fizycznej. Cóż zatem można zrobić? Wstać dziś o 5:00 rano i zrobić trening przed "zabiegiem" :) Nastawiając budzik poprzedniego wieczora miałem wątpliwości czy wstanę z własnej nieprzymuszonej woli o tak nieludzkiej porze. Jednak udało się i to bez żadnego problemu. O 5:20 byłem już pod klatką schodową i łapałem satelity. Plan był na ok. 10 kilometrów spokojnym biegiem. Dlaczego tak krótko? Głównym powodem był fakt, że był to bieg na czczo. Co prawda nie zdarza mi się to często, ale po prostu nienawidzę tego robić. Nie mam energii, pary i mam wrażenie że taki trening to tylko walka o przetrwanie zamiast brnięcie do przodu w swoich umiejętnościach. Zacząłem więc spokojnie - 4:33 i oczywiście był to najwolniejszy dzisiejszy kilometr. Potem już szybciej - okolice 4:20. Nie byłbym też sobą, gdybym nie wydłużył biegu ponad plan - tym razem o dwa kilometry. Zakończyłem więc na 12,19 km w 52m:34s, tempo 4:19, tętno 153. Czułem cały czas, że ten ostatni parametr mam lekko podwyższony względem poprzednich treningów. Nie biegło mi się superkomfortowo i upewniło mnie to w przekonaniu, że ranne bieganie bez paliwa nie jest dla mnie. Dziś jednak wyboru nie było. Jestem i tak dumny ze swojej silnej woli, że w wolny dzień sam wstałem o 5:00 rano żeby móc sobie pobiegać. Kiedyś byłoby to nie do pomyślenia :)

Tymczasem wyłączam bieganie na ok.10 dni. Będzie mi się pewnie ten czas dłużył jak nigdy. Nie przerywam jednak pisania bloga. Już wkrótce pierwsze testy długodystansowe sprzętu do biegania i może coś jeszcze :)

Wrócę mam nadzieję równie silny i będę chciał pewnie udowodnić sobie że forma nie spadła nawet o ułamek procenta. 

PS. Dowiedziałem się wczoraj że bloga znalazła i czyta moja Mama. Nie gniewaj się. Co prawda tatuaż nie zejdzie po 3 miesiącach, ale jest naprawdę bardzo ładny :) 

Nieefektownie ale efektywnie

Przez cały bieg pewna myśl nie dawała mi spokoju. "Czy to już ostatni bieg przed dłuższą przerwą?". Na niedzielę zaplanowany mam pewien "zabieg",który wyłączy mnie z aktywności fizycznej na co najmniej 10 dni, czyli w moim wypadku maksymalnie 10 dni :) Biorąc jednak pod uwagę moje ostatnie ciśnienie, będzie to po prostu wieczność. Jutro, a w zasadzie jeszcze dziś w nocy jadę do pracy i wrócę pewnie późnym wieczorem jutro lub wręcz w nocy z soboty na niedzielę. A to powoduje, że dzisiejsze bieganie może być "tym ostatnim". Nie mogę znieść tej myśli i mega źle mi z tym, ale co zrobić. Z drugiej strony pocieszam się że przecież jestem kompletnym amatorem i dziesięciodniowa przerwa niewiele zmieni w mojej karierze :) Ale skupiając się na samym dzisiejszym biegu - bez fajerwerków. Początek trasy ten sam co zawsze ostatnio, ale pierwszy kilometr trochę za szybko 4:06, więc świadomie dorzuciłem 10 sekund na następnym. Kolejne mijały w okolicach 4:20-4:25 i kolejny raz, ale nie do znudzenia mijałem Borkowo, Łostowice... Dopiero będąc na pętli tramwajowej skierowałem się do góry Aleją Havla. To kolejny dość fajny podbieg w mojej okolicy, który potrafi dać w kość jeśli się go weźmie bez odpowiedniej strategii :) Dobiegłem do skrzyżowania Havla z Armii Krajowej, skręciłem w prawo i osiedlem na Ujeścisku zbiegłem w dół. Wiedziałem już wtedy że zapuściłem się trochę dalej niż zaplanowałem, kilometry nabijały się jakoś za szybko. Wracałem więc stałą trasą, kręcąc przy stawie, a tempo bardzo jednostajne. Skończyłem na 18,53 km w 1h:21m:01s, tempo 4:22 a tętno 149. Mimo że bez rekordów, przyspieszeń itd., trening uważam za udany. Tempo trzymałem bardzo dobrze, tak jak życzyłbym sobie zawsze to robić. Tętno spokojne, w miarę jednostajne. Ogólnie bieg bez problemów, a dystans już dość istotny, więc jak się tu nie cieszyć? No i cieszyłbym się, gdyby nie ta czarna plama w moim kalendarzu aktywności :) Ale jeszcze zobaczymy!

A już się bałem...

"Przetrenowanie". To takie modne teraz słowo, występujące często na portalach biegowych, forach, gazetach itp. .Popularne jest także powiedzenie "lepsze każde niedotrenowanie niż przetrenowanie". Piszę o tym, ponieważ takie myśli nawiedziły mnie na początku dzisiejszego treningu. A wszystko za sprawą pierwszego okrążenia. Jego czas to 4:49 czyli powoli...Zmartwił mnie jednak mój wysiłek włożony w ten odcinek. Nogi trochę ciężkie, "drewniane" chociaż wczoraj nie biegałem, oddech dość szybki... No nie byłem zachwycony :) Właśnie wtedy pojawiły się wspomniane dylematy - "czy może nie przesadziłem ostatnio? Czy nie za często biegałem? Czy może nie za bardzo eksploatowałem organizm? Czy dobre czasy już się skończyły?" Teraz - wieczorem, gdy siedzę sobie i piszę posta, wydaje mi się to trochę śmieszne. Te moje rozmyślania o przyszłości biegania raptem po jednym wolnym kilometrze. Drugi kilometr pokazał już że nie mam się czym zamartwiać - 4:17, potem 4:13, 4:16... Dystans się powiększał, tempo się stabilizowało a uśmiech się powiększał. Po powrocie z Jastarni odwiedziłem sobie moje najnowsze stałe szlaki - Borkowo, Łostowice, zajezdnię tramwajową, Orunię Górną. Wypadło razem 14,06 km w 1h:01m:07s, tempo 4:21, tętno 151. Jest zatem dobrze a nawet lepiej niż dobrze. Jest jeszcze jedna rzecz, która mnie cieszy - zmiana czasu na letni spowodowała, że łatwiej będzie o treningi w dziennym świetle - tak jak dzisiaj. A na koniec mam 2 linki:
Pierwszy o wspomnianym przetrenowaniu. Przyznam że jestem zwolennikiem tej teorii :)

Drugi to film o mojej nowej... "zajawce"(?). Tzn. o czymś, co ostatnio zaczęło mnie fascynować. Tak, wiem że jeszcze nie przebiegłem maratonu, ale nie muszę też od razu startować na Hawajach :) Na razie oglądam filmy, czytam, przeglądam allegro i odwiedzam sklepy w poszukiwaniu szosówki. Ciekawostka - rowery stricte do triathlonu w większości przypadków to już sumy pięciocyfrowe. Ha ha ha ha ha...bardzo śmieszne :/

Prima Aprilis bez ściemy

Kwiecień przywitałem w Jastarni. Lubię mocno zaakcentować początek nowego miesiąca. Nie chodzi o tempo, ale raczej o dystans. Niekoniecznie musi to nastąpić pierwszego dnia. Ważne żeby początek miesiąca obfitował w kilometry. Wszystko po to, żeby moja dusza statystyka została zaspokojona i pozostała taka, nie musząc się martwić o spełnienie minimum :) A minimum to 100 km miesięcznie. Tymczasem pierwszy kwietniowy trening to już 23,14 km. Dlaczego dziś aż tyle? Po pierwsze dlatego, że po prostu mi się chciało :) Po drugie - wczoraj nie biegałem, głód biegania był wielki. Po trzecie pogoda dopisała. A po czwarte - w kwietniu będę miał dwie przerwy w bieganiu. Pierwsza 10 dniowa już od najbliższej niedzieli. Tak więc chcę trochę potrenować do tego czasu. Wiem wiem że na zapas się nic nie wybiega, ale robię to przede wszystkim dla własnego sumienia :) Co ostatnio jest rzadkością, zacząłem bieg gdy na dworzu było jeszcze jasno. Dołączyła też dziś do mnie moja Siostra, która na rolkach wraca do formy po urodzeniu Córeczki :)  Plan był od samego początku - spokojne łykanie kilometrów lekkim tempem. Ale jakie tempo jest teraz lekkie? Zacząłem od 4:28, potem 4:39. Próbowałem korygować bo trochę za szybko, ale ostatecznie porzuciłem te starania i poddałem się reakcji organizmu. Dotarliśmy tak do Kuźnicy, małe kółko i wracamy. Kilometry mijały po upływie okolic 4:30, może pare sekund więcej. Gdy minęło 12,50 km Siostra wróciła do domu. Ja postanowiłem pokręcić się jeszcze po Jastarni. Robiło się już ciemno i trochę chłodno, ale uznałem że chociaż te 20 km muszę zrobić. Odwiedziłem molo, port, główne uliczki Jastarni... No i tak minęło 23,14 km w 1h:43m:14s (tempo 4:28, tętno 144) To obrazuje jak zmieniły się prędkości na treningach przez ostatnie miesiące. Dotychczasowy rekord życiowy na dystansie półmaratonu pochodził z czerwca 2013. Tempo tamtego biegu, który nota bene prowadził bardzo podobną trasą do dzisiejszej, to 4:36. Pamiętam dobrze  ten bieg - po powrocie byłem wykończony, dyszałem jak lokomotywa parowa. Poprawiłem dziś ten rekord - zupełnie nieświadomie i bez jakichkolwiek starań. Nowy czas 1h:33m:57s nie powala, ale jest lepszy od poprzedniego o 3m:01s. A muszę wspomnieć że był to bieg podczas którego rozmawiałem z Siostrą, robiłem fotki i oddychałem spokojnie. Nie było mowy o żadnym biciu rekordu, więc dziwi mnie ta nowa życiówka strasznie. Tak więc niby dziś prima aprilis, ale kwiecień został rozpoczęty nie na żarty!
Poniżej jeszcze zdjęcia z dzisiejszego biegu - widoki jak z pocztówki :)

Dobiegłem do końca miesiąca

Co to był za miesiąc! Pora już go jednak zakończyć. Co prawda marzec ma 31 dni, ale jutro udam się raczej na zasłużony odpoczynek... w pracy :) Po ostatnich treningach zastanawiałem się czy aby dziś nie odpuścić, ale... po co? Biegłem więc i rozmyślałem jaki był ten miesiąc. A był niesamowity, bez wątpienia najlepszy w mojej historii biegania. Na początku marca minął pierwszy rok mojego regularnego tłuczenia kilometrów. Wraz z upływem dni, z treningu na trening czułem, że nabieram siły, że jestem w coraz lepszej formie. Potem coś, co dało mi ogromnego kopa - Garmin :) No i rekordy! Mój ulubiony dystans to oczywiście 10 kilometrów. Życiówkę na tym dystansie biłem w marcu 3 razy. Ostatni raz wczoraj schodząc poniżej 40 minut, co było moim marzeniem odkąd zacząłem biegać i patrzeć na czasy. 5 kilometrów poniżej 20 minut to kolejny pośredni cel, także spełniony. Poleciały też inne, mniej "oficjalne" rekordy. W marcu przestałem palić, co także jest ważne jeśli chodzi o samo bieganie. Dziś dołożyłem kolejne 14,20 km (1h:04m:41s, tempo 4:33 na tętnie 144) co spowodowało że marzec 2014 stał się miesiącem o największym przebiegu :) Endomondo zliczyło 261 km. Wszystko to z lekkim urozmaiceniem treningów, systematycznością i meeeega radością z biegania. Do sukcesów marca mogę też zaliczyć dzisiejsze udostępnienie mojego bloga na Facebooku przez Biegosferę, za co serdecznie dziękuję! Dzięki temu blog pobił rekord w dziennej liczbie wyświetleń :) Ehh... Czego chcieć więcej, naprawdę chciałbym żeby każdy miesiąc był taki...