Podsumowanie maja 2015

To był kolejny piękny miesiąc w historii mojego biegania. Jeden z najlepszych bezdyskusyjnie. Kilometraż... bo od tego zaczyna "pan statystyka" ,jak mnie nazywa żona, był ciut lepszy niż dobry - 220 km. Fakt że to 100 km mniej niż w zeszłym miesiącu ale maj miał przede wszystkim dawać profity z ciężkiej kwietniowej pracy. No i dał konkretne dwa rekordy życiowe.
Po starcie w maratonie nie planowałem dłuższego odpoczynku, ale praca, obowiązki i zbieg wydarzeń spowodował, że straciłem trochę impetu w nabijaniu dystansu. Po niedzielnym starcie 17 maja miałem 3 dni przerwy i dopiero w czwartej wybrałem się na szybsze 16,34 km w tempie 4:15 żeby się trochę rozruszać. Potem kolejne 4 dni (tak więc pierwszy od bardzo dawna tydzień tylko z jednym treningiem) i 14,74 km w tempie 4:32. Czułem lekką niemoc w nogach, zadyszkę trochę większą niż zwykle i taką...nieświeżość w nogach. Postanowiłem jednak odbudować trochę statystyki majowe i po wtorkowej przerwie, w środę pobiegałem kolejne 15,12 km (tempo 4:22) a już w czwartek 14,13 km (tempo 4:36).

Dziś zakończyłem natomiast miesiąc dość pozytywnie siedemnastoma kilometrami w narastającym tempie. Zacząłem od 4:46 a skończyłem na 4:03. Wszystkie te treningi oprócz ostatniego to bardziej obowiązkowy rozruch niż wielka przyjemność. Dopiero dzisiejszy zapowiada  mam nadzieję, poprawę. Bardzo na to liczę, bo czuję się obecnie trochę bez formy. Wiem że teoretycznie nie można być w pełni sił przez cały czas, ale ja nie lubię takich spadków i chciałbym dobrą kondycję i wyniki podtrzymywać jak najdłużej. Dziś zauważyłem powrót do lepszego biegania, kiedy to nie męczę się zbytnio a nogi same mimowolnie przyspieszają. Fajnie!
Tak jak i fajny był cały maj. 12 treningów biegowych + jeden crossfitowy to może nie za wiele, ale każde wyjście z domu trwało co najmniej godzinę, często przedłużoną o kilka minut, no i ponad 42 km w maratonie też zrobiły swoje. Tak więc dystans łączny jak najbardziej pozytywny. Udało się pobić życiówkę w półmaratonie. Co prawda nieoficjalną, bo bez chipa, ale jednak. W końcu zszedłem poniżej 1:30 na tym dystansie i uzyskałem 1:26:06. Czas tej próby też był trafiony, bo zrobiłem to równo 2 tygodnie przed maratonem. No a maraton to kolejna życiówka. W zasadzie to nie mogło być inaczej, bo pierwszy raz w życiu przebiegłem taką odległość. W międzyczasie wystartowałem jeszcze w Biegu Europejskim gdzie na wynik też nie mogę narzekać. Tak więc te moje stukanie kilometrów w kwietniu przyniosło jednak efekty. Był taki czas w tym miesiącu, kiedy czułem się naprawdę mocny i teraz, po chwilowym "odciśnieniowaniu" się chcę wrócić do takiego stanu. Jak to zrobić? Mam taki niecny plan, że po prostu zakładam strój do biegania i śmigam gdzie nogi poniosą i to chcę robić jak najczęściej. Dotychczas ta strategia nigdy mnie nie zawiodła :)

I PZU Maraton Gdańsk 2015

No to jestem! Cały i zdrowy, niepołamany i bez zakwasów! Udało się, jestem maratończykiem!
 Na początek jednak jeszcze wspomnienie o ostatnim treningu przed TYM dniem. W piątek zrobiłem sobie jeszcze spokojne 16 km w tempie 4:34 co miało na celu pozostanie w trybie gotowości. Tak jak pisałem w ostatnim poście - poczytałem trochę jak ma wyglądać ostatni tydzień przed maratonem i wyszło na to, że trzeba się trochę bardziej oszczędzać. Zadowoliłem się więc tylko dwoma treningami. Jednak w sobotę zamiast się regenerować i mentalnie przygotowywać, musiałem stawić się w pracy. Pech chciał, że wróciłem do domu o 23:20 więc przynajmniej nie było czasu na rozmyślania i teoretyzowanie. Po prostu nastawiłem budzik i zasnąłem w 5 sekund, zmęczenie dało o sobie znać. Rano obudziłem się z lekkimi obawami. Spowodowane były one prognozami pogody, które mówiły o silnym wietrze i deszczu przewidzianymi na niedzielę. Gdy tylko zacząłem ogarniać ranną rzeczywistość, usłyszałem że rzeczywiście na dworzu wieje ostro. No cóż, przynajmniej nie padało... póki co... Wciągnąłem tradycyjne śniadanie, nawodniłem się, spakowałem i ruszyłem do samochodu. Dzięki mojej Żonie i Synkowi nie musiałem zrywać się z łóżka godziny wcześniej - to oni w sobotę za mnie odebrali pakiet startowy. Byłem więc gotowy na największą przygodę w mojej biegowej karierze.

41 km

 Dojechałem na miejsce, udało mi się zaparkować 400 metrów od Amber Expo, więc miałem sporo czasu na przygotowania. Dobrze, bo do samego końca kombinowałem z ubiorem. Zastanawiałem się, analizowałem, ale dochodziłem i tak do wniosku że przecież nie mam żadnego doświadczenia w doborze ubrania na tak długi wysiłek. Ostatecznie założyłem cienką koszulkę New Balance, na to lekką bluzę tej samej marki, spodenki kompresyjne CEP kupione niedawno w Biegosferze (wkrótce relacje z testów wszystkich tych ciuchów), opaski kompresyjne no i buty - monotematycznie New Balance Fresh Foam Zante,na głowę natomniast nałożyłem Buffa ze względu na silny wiatr. Wahałem się bardzo co wybrać, jednak co do obuwia nie miałem wątpliwości, to naprawdę dla mnie idealny but na takie okazje. Ale wracając... Tak wystrojony przechadzałem się po halach, gdzie wystawiały się różne firmy związane z bieganiem lub też związane trochę mniej. Nie będę przynudzał co
dokładnie tam widziałem, każdy kto jest zainteresowany pewnie i tak wie. Zauważyłem jednak kilka ciekawych osób - Przemysława Babiarza na przykład :) Spotkałem też Michała Sawicza (biegaczzpolnocy.blogspot.com) i naprawdę pełen szacun za to, na jakim etapie jest teraz medialnie ten biegacz. Wywiady, mnóstwo osób które go zna, kojarzy, które zainspirował do "wzięcia się za siebie", naprawdę mega fajna sprawa.No ale minuty leciały i przyszedł czas rozgrzewki. Na szczęście zacząłem ją względnie szybko i dostałem bardzo ważną informację od swojego organizmu - jednak ubrałem się za ciepło. Nie zawsze, ale wybitnie w tym przypadku przezorny Karol w ostatniej chwili biegiem wrócił do samochodu, gdzie miał rzeczy na zmianę i bluzę zamienił na sprawdzony longsleeve Adidasa. Na starcie stawiłem się dosłownie 5 minut przed rozpoczęciem wyścigu.

Pozdrawiam tu Tri Wiatraki

Zaczęło się. Milion obaw, myśli i planów działania przeszło mi przez głowę w tej jednej chwili, ale nie było odwrotu. Trzeba było się trzymać tego, co ustaliłem - biegnę na 5 min/km co powinno dać wynik na poziomie 3:30:00 z małą górką. Oczywiście pod warunkiem że nie wymięknę, że nie złapie kontuzji, nie spotkam się ze osławioną już ścianą na ostatnich kilometrach. Właśnie o tych warunkach rozmyślałem przez pierwsze kilkadziesiąt minut. Wszystko toczyło się w zwolnionym tempie. Nie ze względu na nudę oczywiście. Po prostu o wszystkim trzeba było myśleć w perspektywie kilku godzin biegu a nie ok. 40 minut jak miało to miejsce podczas biegów na 10 km. Pierwszy odcinek był mi bardzo znany. Dłuższy czas codziennie dojeżdżałem ulicami Marynarki Polskiej i Jana z Kolna do pracy. Po drodze zahaczyliśmy o Europejskie Centrum Solidarności - naprawdę fajny pomysł z biegiem wewnątrz budynku. Potem wpadliśmy na starówkę. Minęło kilka kilometrów i byłem umiarkowanie zadowolony. Z jednej strony czułem jakby tempo 5:00/km było tego dnia szybsze niż myślałem. Nie miałem zadyszki, ale nie biegłem na totalnym luzie. A tego właśnie oczekiwałem
po tej strategii. Cieszyłem się natomiast z faktu, że oszczędzała nas bardzo pogoda. Co prawda trochę wiało, ale świeciło też słońce, a osłonięci wysokimi budynkami starego miasta mieliśmy warunki wręcz idealne. Notowałem czasy w okolicach 4:52, było dobrze. Sytuacja nieco się pogorszyła gdy wbiegliśmy na Aleję Niepodległości przechodzącą w Grunwaldzką. Było bardzo ciasno, wiatr wiał w twarz ale zmęczenia jeszcze nie czułem. Zauważyłem natomiast Pacemakerów na 3:30:00. Postanowiłem się ich trzymać. W międzyczasie dowiedziałem się założony przez nich czas to czas brutto. Miałem więc lekki zapas i strasznie mnie to cieszyło. Na skrzyżowaniu Grunwaldzkiej z Wojska Polskiego moja kochana Żona wraz z

Mina na mecie bezcenna :)

koleżanką Emą dojrzały mnie w tłumie i zaczęły głośno dopingować. Bardzo dziękuję i doceniam, szczególnie biorąc pod uwagę "Panieńskie" dzień wcześniej :) Był też transparent, ale oczywiście ja go nie zauważyłem. Mam jednak fotkę i zamieszczam ją jako dumny mąż. Kolejne kilometry za mną, trochę kłuły kolana, ale to nie było nic niepokojącego, nic nowego. Póki co wszystko szło zgodnie z planem. Przed wjazdem do Sopotu zmieniliśmy w końcu kierunek biegu i skierowaliśmy się w stronę Ergo Areny. Gdy tak zbiegaliśmy z górki, zauważyłem że przed pacemakerami biegnie bardzo mało osób, podczas gdy my kotłujemy się tutaj na paru metrach kwadratowych. Będąc już na Rzeczypospolitej zaryzykowałem wyprzedzając całą grupę i zacząłem sam nadawać sobie tempo biegu. Jak się potem okazało, to był przełomowy moment. Im szybciej biegłem, tym lepiej się czułem. Poruszałem się już tempem w okolicach 4:45/km a minęła już połowa dystansu. Rozważałem w głowie wtedy różne opcje, obawiałem się że przesadzę i będę pokutował 10 kilometrów dalej. Jednak nie byłbym sobą, gdybym nie spróbował. Poczułem dużą moc w mięśniach. Tak, jakby ktoś wstrzyknął jakiś steryd do obiegu. Niósł mnie doping kibiców, atmosfera i presja. Tu muszę się przyznać, że tą presję wykreowałem sobie sam. Nikt nie wymagał ode mnie niczego podczas tej próby. To ja narzuciłem sobie pewne minimum i chciałem zrobić dosłownie wszystko żeby się udało. A udawało się... Straciłem już z oczu grupę biegnącą na 3:30, doganiałem

Świetny pakiet startowy

kolejnych biegaczy, wyprzedzałem a sam wyprzedzany nie byłem. Dostałem drugie życie i wykorzystywałem to najlepiej jak umiałem. Dopiero na 34 kilometrze zdałem sobie sprawę z powagi sytuacji. Do mety zabrakło tak niewiele, a najgorsze miało nadejść. Widziałem biegaczy leżących na trasie, idących, krzyczących z bólu po skurczach mięśni. Bałem się że spotka to też mnie. Ale nie spotykało. Na przedostatnim kilometrze miła niespodzianka - bieg przez murawę stadionu PGE Arena. Naprawdę robiło wrażenie i pozwoliło choć na chwilę zapomnieć o zmęczeniu. No i została ostatnia prosta. Spotkałem kolejny raz Biegacza Z Północy, wymieniliśmy uprzejmości i ruszyłem ku mecie. Jeeeeeest!
Czas netto 3h:22m:32s to mój oficjalny wynik. Jest lepiej niż dobrze. Nie narzekam więc, bo naprawdę nie mam na co. Forma rewelacyjna, strategia okazała się całkiem sensowna. Pogoda może nie rozpieszczała, ale też nie przeszkadzała zbyt mocno. Muszę powiedzieć też kilka słów o organizacji. Jestem pod wrażeniem wysokiego poziomu dopracowania imprezy. Pierwsza edycja a (prawie) wszystko na najwyższym poziomie. To "prawie" dotyczyło tylko braku bananów dla później dobiegających zawodników. Tak przynajmniej wynikało z ich późniejszych relacji. Reszta na szóstkę, brawo Gdańsk! Brawa też dla kibiców, którzy bez względu na wiek, ograniczenia, pogodę itp. dali czadu!

Warto było...

Na koniec czas na przemyślenia. Okazało się że jestem lepszym biegaczem niż ten, za jakiego się do tej pory uważałem. Przebiegłem maraton, jestem maratończykiem i z czystym sumieniem mogę nazwać się też biegaczem, a nie tylko kimś biegającym sobie tu i tam. Uwielbiam to! Uwielbiam biegać! Na treningach, wybieganiach, zawodach, w dzień i w nocy. Zawsze i wszędzie. Każdego dnia rozmyślam o tym kiedy by tu trochę potruchtać, martwię się czy starczy mi czasu na kolejne kilkanaście kilometrów. Mus (chudnięcie) zamienił się w hobby, hobby w pasję, a pasja w niesamowicie przyjemną chorobę. Tak, do tych wszystkich wniosków doszedłem właśnie teraz, po maratonie. To piękna chwila, na którą czeka każdy kto zaczyna biegać a mnie zmusiła też właśnie do takich refleksji. Muszę, a przede wszystkim chcę kontynuować to co robię, ale czerpać z tego radość jeszcze większymi garściami. Chcę brać udział w jak najliczniejszych zawodach, kończyć kolejne maratony. Moja rodzina, dzieci to naprawdę wielkie szczęście. Kocham z nimi przebywać, ale bieganie to coś... coś takiego mojego, osobistego i nie chcę się tym rozstawać nigdy...

ps. Dziękuję wszystkim za liczne gratulacje, jest mi naprawdę bardzo miło. Dziękuję też Karolinie za to, że była i jest cierpliwa i wyrozumiała, za kibicowanie i ogarnianie życia codziennego podczas gdy ja sobie biegałem :) Kocham Cię Kochanie :*

Bieg Europejski Gdynia 2015

A tak sobie biegam... W zasadzie to jeśli chodzi o kilometraż, to się wyciszam powoli. Wielki dzień zbliża się jeszcze większymi krokami i choć prawie nic nie robię książkowo, jakieś pozory zachowuję. Maj więc na pewno nie będzie rekordowy pod żadnym względem ale może być to jednocześnie najpiękniejszy miesiąc w mojej biegowej karierze. Wszystko zależy od TEGO dnia. W zasadzie to uświadomiłem sobie niedawno że to największe moje wyzwanie w życiu. Nigdy nie postawiłem sobie poprzeczki tak wysoko. W czasach gdy bieganie stało się już powszechne, modne i obecne na każdym kroku przykładnego życia człowieka, takie wyznanie może wydawać się śmieszne, ale to nie jest jakiś tam bieg na 10 kilometrów, to nie kolejny trening czy bicie życiówki na luzie. A jeśli chodzi o dyszki, to udało mi się w końcu wybrać na grand prix Gdyni - mój ulubiony biegowy cykl. No ale po kolei. 7 maja zrobiłem jeszcze sobie taki "standardzik". Ot, wolna godzinka wieczorem a więc śmigam. 14,56 km w 1h:04m:49s tempem 4:27 na km to nic nowego ale utrwaliło mnie kolejny raz w przekonaniu że może biegacz ze mnie taki sobie, ale umiem trzymać zamierzone tempo. Fajnie jest potem widzieć na wykresach gdy kolejne tysiaki różnią się od siebie najwyżej o 2 sekundy a gdy przyspieszam to systematycznie i bez zawirowań. Nie budująco może, ale miło. Potem, w piątek znowu praca i byłem już pewny że kolejny bieg w Gdyni przejdzie mi koło nosa. A tu niespodzianka - w ostatniej chwili dowiaduję się że mam wolne!

Tak więc sobota była naprawdę miłym dniem. Już przed 14tą byłem na miejscu w Gdyni, odebrałem pakiet startowy i spotkałem się z siostrą i szwagrem (siostra też biega od jakiegoś czasu i radzi sobie coraz lepiej, teraz już naprawdę dobrze - dycha w Gdyni poniżej 45 minut). Pogadaliśmy, no i 20 minut przed startem rozgrzewka i ustawiam się do swojej strefy. Kolejny raz żółta, a więc zero tłoku a przede mną tylko elita. Na liczne wyprzedzanie się więc nie zanosiło... i dobrze.
Start! Przekroczyłem linię i czas netto ruszył, odpaliłem Garmina i podążyłem za tłumem. Ciężkie mam początki na zawodach bo trudno mi ocenić swoje tempo. Wszyscy biegną, jest trochę walki o miejsce i na tym trzeba się skupić. Nie wywalić się, nie dać zepchnąć i nie wymiękać. Pierwszy km minął mi dość szybko  - 3:49. Na wnioski i korektę strategii było jeszcze za wcześnie więc starałem się po prostu trzymać tempo. Drugi 3:45, no ale z górki i to przed pierwszymi podbiegami. Czekałem na ulicę Polską i trzeci pomiar. Znowu 3:45, ale przede mną górka. Jeszcze tylko wspinaczka i zadecyduję, pomyślałem. Tak na poprzednich edycjach, jak i na tej zauważyłem że to jest taki właśnie moment na trasie, gdzie wielu rewiduje swoje plany i albo pędzi coraz szybciej albo trochę się uspokaja z entuzjazmem. Ja także i padło niestety na to drugie. Złapała mnie mocna zadyszka i długo nie mijała, przy hali targowej sapałem jeszcze dość ostro a to znaczyło że 3:45 to nie najlepsze tempo na ten dzień. 3:55, 3:57 i jest półmetek. Ten lepszy, bo raz że pierwszy a dwa że z krótkim podbiegiem. Najgorsze miało nadejść a ja musiałem być na to względnie przygotowany - ulica Świętojańska. Od czasu mojego ostatniego startu w GP Gdyni zmieniła się trochę trasa i teraz biegnie się po Świętojańskiej od samego jej początku, tj.od ul.Węglowej aż do urzędu miasta. Prosta prawie dwukilometrowa linia z narastającym podbiegiem to moment gdy zanotowałem najgorsze czasy, domyślam się jednak że nie byłem odosobniony. Im wyżej byłem tym bardziej sapałem, rezygnowałem i podnosiłem się na duchu. Wyprzedzałem i byłem wyprzedzany. Wołałem też w myślach do siebie po co mi to jest. Gdy do końca tej katorgi brakowały już metry, podziwiałem już tylko odnowione kamienice w centrum Gdyni :) Po tym podbiegu jest z kolei coś, czego też nie lubię - dość stromy spad. Tu się przyznam bez bicia, byłem często wyprzedzany przez biegaczy z większym zapasem sił. Nie walczyłem o zwycięstwo, ale wkurzałem się tym i obiecałem sobie że tam na dole, tj. na bulwarze przyspieszę i ich dogonię. To się udało! Po marnych 4:06 wróciłem na dobrą ścieżkę z 3:59 a dwa ostatnie kilometry to już 3:53 i 3:47. Ta ostatnia prosta na skwerze to taki niekończący się upadek. Musiało to wyglądać pokracznie, ale na szczęście nie biorę udziału w wyborach miss a gracja to też nie moje drugie imię :) Zakończyłem walkę z samym sobą z wynikiem 39:11. No powiem to... Do końca nie jestem zadowolony. Do absolutnej pełni szczęście zabrakło minuty i 28 sekund. Do takiej po prostu pełni 12 sekund. A tak to po naszemu po prostu trochę ponarzekam a i tak jest dobrze. To w sumie przecież tylko kolejny przystanek w drodze do celu. Tydzień później jest coś o wiele bardziej dla mnie ważnego.
Jest już środa. Nie nabijam drastycznie kilometrażu, tak to ujmę. Wczoraj zrobiłem takie ostatnie
wybieganie, 21,78 km w 1h:41m:04s zwiedzając okolice mojego mieszkania na Kowalach. Było i Borkowo i Łostowice i Orunia i Ujeścisko. A na końcu był i deszcz i na tym koniec. Tempo 4:38 jak zwykle w moim przypadku dalekie od idealnego na taki rodzaj treningu ale już trudno. Jutro praca, dziś chciałem jeszcze zrobić te 14-15 km ale wyczytałem w kilku mądrych artykułach że trzeba się oszczędzać podczas ostatniego tygodnia przed maratonem. Zrobię więc jeszcze jeden trening, prawdopodobnie w piątek no i zostaje mi tylko obgryzanie paznokci z nerwów. Nie denerwowałem się w ogóle do tego momentu. Teraz jest już naprawdę blisko i zaczynam panikować. Życie toczy się swoim torem - praca, dom... codzienne obowiązki itp., ale miga mi w głowie już lampka, która mówi: "dzień sądu jest już blisko". Jak już pisałem, nie nastawiam się na żaden konkretny czas. Plan mam taki, żeby zacząć w tempie 5:00/km i czekać co się będzie ze mną dziać. Nie wiem czy jeszcze napiszę przed startem, postaram się, ale gdyby mi się nie udało, trzymajcie kciuki. A jeśli dam radę, jeśli przebiegnę ten magiczny dystans, obojętnie w jakim czasie ale przebiegnę... i  w relacji po tym wszystkim napiszę znowu że nie jestem do końca zadowolony, proszę niech ktoś mi walnie w twarz! :)

Zmiana kategorii wiekowej i nowa życiówka

Intensywne 2 tygodnie za mną. Intensywne biegowo ale nie tylko, bo 30 kwietnia przekroczyłem dla wielu magiczną barierę 30 lat. Od teraz klasyfikowany jestem w kategorii M30 co trochę mnie cieszy a trochę martwi. Cieszy, bo z takim samym czasem mam szansę na wyższą lokatę na zawodach. Zauważyłem bowiem, że M30 jest ciut mniej liczna niż M20. A martwi, bo przyjemniej jednak mieć dwójkę z przodu niż trójkę. Zacznę się jednak martwić na poważnie gdy dopadnie mnie czwórka na przedzie :)
Ostatnich dni bycia dwudziestoparolatkiem nie spędziłem jednak na zamartwianiu się. Postanowiłem że wejdę w nowy etap życia w dobrej formie. A kwiecień 2015 to bezdyskusyjnie mój najlepszy miesiąc pod względem biegania. 18 kwietnia napisałem o ostatnim treningu. 19tego snułem się znowu po biegowych ścieżkach południowego Gdańska. 13,25 km w 1h:04m:37s z tempem średnim 4:53 może wrażenia nie robi ale jest częścią mojego misternego planu trzymania wysokiej dyspozycji. Nie był to jednak bieg bez problemów. Po treningu z 18 kwietnia zaczęła mnie boleć lewa noga. Przód łydki, przy łączeniu ze stopą i "coś" co odpowiedzialne jest za zginanie stopy dawało o sobie znać mocnym bólem. Trochę zacząłem się martwić gdy następnego ranka dolegliwość ta nie ustąpiła. Martwiłem się tym bardziej, że była to już niedziela, a mi brakowało kilku kilometrów żeby pobić mój mały nieoficjalny osobisty rekord kilometrażu tygodniowego. Co w takiej sytuacji zrobi Karol? No pójdzie biegać. Tak więc tempo 4:53 to nie wolne wybieganie a człapanie prawą nogą normalnie, a lewą stawianą tylko na palcach. Tak tak, wiem... Mądre to to nie było, ale miałem tego pełną świadomość. Okupiłem to zresztą poootwornym zakwasem lewej łydki następnego dnia... i następnego... Pokarało mnie, ale nie żałuję. Tego tygodnia zrobiłem łącznie 102 km i to pierwsza moja tygodniowa stówka w mojej biegowej historii. Wirtualny mały medal już sobie wręczyłem, potem zrobiłem przymusowy dwudniowy postój (łydka powoli dochodziła do siebie). W międzyczasie trochę popracowałem i w środę 22 kwietnia z obawą w głowie i nogach sprawdziłem jak się sprawy mają. Ano jak się okazało już nie najgorzej. 13,48 km w 1h:00m:53s dało tempo średnie 4:31. Byłem zadowolony choć nie zachwycony (zachwycenie od 4:15 w dół). Trening wykonałem jeszcze będąc w Jastarni. W czwartek wróciłem do trójmiasta i dowiedziałem się że wieczorem znowu muszę wracać na półwysep. Pogoda się popsuła więc nic nie szło tak jak powinno. Zapadła więc decyzja żeby wykorzystać ostatnie wejście w ramach karnetu do Tiger gym. Polubiłem bieżnię, pod warunkiem że korzystam z niej tylko od czasu do czasu. Wykręciłem na niej tego dnia niezły trening robiąc kilka interwałów po 1 km każdy (tempo 3:45). Łącznie 15,20 km w 1:04m:50s. Potem dwa kolejne dni w pracy i bez biegania. Trochę harmonogram dni mnie przyblokował a trochę czułem już zmęczenie nienaturalnym jak na mnie wysokim kilometrażem. W niedzielę kolejne 15,20 km tym razem po Jastarni w czasie 1h:03m:53s  i tempie 4:12 i tym razem także jednostajnym tempem. W dalszym ciągu czułem się już trochę zmęczony, więc kolejny dzień odpoczynku i 28 kwietnia trening obwodowy w domu. Tym razem katowałem ręce, brzuch i nogi robiąc 4 serie po 50 pompek, brzuszków i przysiadów. Naprawdę polubiłem ten rodzaj treningu jako odskocznię od nabijania kilometrów. Mam też świadomość że to tylko i wyłącznie może pomóc w śrubowaniu kolejnych życiówek w przyszłości. No i mamy już 29 kwietnia - ostatni trening dekady :) Padło na wybieganie. Ulice Warszawska Jabłoniowa w Gdańsku dorobiły się w końcu chodnika i żal nie skorzystać z powstałej w ten sposób nowej bezpiecznej pętli idealnej do dłuższych szurań. 25,21 km minęło jak z bicza strzelił... Tzn. zajęło mi to 2h:00m:41s ale było warto. To mam nadzieję zaprocentuje już w połowie maja.

 No i skończył się kwiecień. Magiczny miesiąc, bo pierwszy raz na serio potraktowałem przygotowania do jakiegokolwiek startu w zawodach. Zrobiłem 319 kilometrów, tyle co w dwa dobre albo trzy słabe miesiące. Co tu więcej pisać, jest dobrze, naprawdę dobrze...
Nastał dzień urodzin. Nie uzewnętrzniając za bardzo mojego życia prywatnego, które jest mniej istotne z punktu widzenia bloga, wspomnę tylko że dzięki mojej Żonie i kilku Przyjaciołom (przez duże P) zastała mnie impreza niespodzianka. Jakie to miało konsekwencje biegowe? Dwojakie: negatywne - dwa dni odchorowywałem :) Pozytywne - dostałem w prezencie bon do wykorzystania w Biegosferze! Byłem więc w siódmym niebie gdy 2 maja nie mając już ani promila niczego złego we krwi mogłem udać się na zakupy. Wcześniej podjechałem jeszcze do Decathlonu po kilka par skarpet biegowych i bokserek, także biegowych. Wcześniej nie korzystałem z tych ostatnich, ale znajomy podpowiedział mi że fajnie takie mieć, więc mam i ja :) Potem wizyta w Biegosferze, której efekty widać na zdjęciach. Napiszę tylko że jestem posiadaczem w końcu mega porządnych getrów do biegania - Asics Fuji oraz spodenek kompresyjnych CEP. Te spodenki to dla mnie wyzwanie. Konkretnie to wyzwanie dla mojej duszy testera wszelkiej maści nowinek. Opaski na łydki tej firmy mam już półtora roku, korzystam i bardzo sobie chwalę. Mam nadzieję że teraz będzie tak samo, choć do dnia dzisiejszego nie dane mi było ich przetestować. Getry za to miały swój udział w niedzielnym treningu, pierwszym w M30. Najpierw trening obwodowy z zestawem wtorkowym a wieczorem ostre bieganie na dłuższym dystansie. Nogi niosły same, oddech spokojny i radość. Do tego muzyczka w uszach - prezent od mojej Żony i Teściowej  to iPod, który od tej chwili często będzie mi towarzyszył w treningach. Padł rekord! Życiówka w półmaratonie! 1h:26m:06s to o ponad 5 minut szybciej więc chyba przepaść. Piękne zwieńczenie ostatniego miesiąca ciężkiej pracy i dobry przegląd aktualnej formy. W poniedziałek wezwała jednak praca i zdążyłem jeszcze tylko już w Jastarni "schłodzić" się nieco średnią czternastką (14,18 km w 1h:02m:53s, 4:26).
Zacząłem pisać posta we wtorek 5 maja, udostępnię już pewnie w środę, bo północ się zbliża :) Za mną dość ciężki dzień w pracy, podczas którego spaliłem pewnie więcej kalorii niż na niejednym bieganiu. Miałem resztki sił, mogłem jeszcze ubrać biegowy ekwipunek i zrobić te 10-15 km, ale jutro powtórka w pracy i nie chcę się wykończyć. To MUSI być przyjemność, inaczej jestem stracony!

PS. W tym miejscu chciałbym jeszcze raz podziękować Wszystkim, którzy obdarowali mnie niesamowitą imprezą i rewelacyjnymi prezentami. Dziękuję Wam bardzo :*

Pozostając w dobrej formie...

Środa

Od "powrotnego" posta minęły 3 dni. W środę wieczorem, tak jak zapowiadałem, poszedłem pobiegać. Często ostatnio wybiegam po położeniu dzieci do łóżek. Była 21:30, znowu silnie wiało (dlatego mam wolne w pracy), ale nie zraziło mnie to. Słuchawki na uszy, nowe Prodigy w odtwarzaczu i zrobiłem moją klasyczną trasę: Kowale-Borkowo- Łostowice - Orunia Górna - Łostowice - Ujeścisko - Kowale. Łącznie 16,41 km w mało zachwycającym tempie 4:44/km. Łączny czas 1h:17m:47s. Nogi były trochę miękkie, ale nie było się co dziwić. Pogoda nie rozpieszczała, czwarty dzień biegania z rzędu a dzień wcześniej będąc u Teściowej zwiedziłem trasę nadmorskiego bulwaru robiąc ponad dwie dyszki. Przyjemności jednak z biegania mi to nie zabrało i żadnego kryzysu nie doświadczyłem więc ogromny plus tak czy inaczej.
Czwartek to trening crossfitowy w domu. Czułem lekkie zmęczenie w nogach i nie chciałem przedobrzyć. Kontuzja teraz to coś, czego bym nie przeżył. Na zdrowie wyjdzie mi trening innego typu. A planując taki rodzaj ruchu staram się uwzględniać też potrzeby typowe dla biegacza. Chodzi mi o stabilizację korpusu, wzmacnianie mięśni brzucha i ramion. W skrócie wszystko to, co przyda się chociaż w najmniejszym stopniu podczas biegu. Zrobiłem 20 pompek, potem minutę tzw "planku" czyli deski, 20 uniesień sztangi z nakładem nad głowę i minuta deski bocznej (po 30s na stronę). Takich serii wykonałem 8 co zajęło mi ponad 43 minuty i spowodowało pojawienie się lekkiego potu na ciele :)

i piątek

Piątek to znowu bieganie. Trasa stała, ale tym razem w drugą stronę. Warunki podobne, ale na dworzu jeszcze jasno bo wybiegłem ok. 18:30. Lubię taką porę. Ścigam się wtedy z samochodami walczącymi o miejsce w korku, patrzę na ludzi popalających ukradkiem na przystankach (sam tak robiłem jakiś czas temu :) ). Ogólnie coś się dzieje i zawsze to ciekawiej. Nie zapomniałem jednak o samym treningu i tym razem podkręciłem nieco tempo - średnio 4:29. Tak pokonałem 16,57 km w 1h:14m:10s. Dystans podobny, choć trochę nieplanowo. Samo bieganie natomiast zupełnie inne niż dwa dni wcześniej. Czy jakieś minusy? Jakieś dwa tygodnie temu zaczął wariować czujnik tętna w Garminie. Uznałem więc że to normalna rzecz po roku intensywnego użytkowania i wymieniłem baterię. Problem jednak nie zniknął. Dodatkowo przy codziennym bieganiu pojawiło mi się obtarcie od paska na klatce piersiowej. Albo coś robię źle, albo czujnik pójdzie do naprawy. Jeszcze ze dwa treningi, ranka się zagoi i opaskę założę ponownie, wtedy zadecyduję. Tymczasem w kilku ostatnich treningach nie mam wskazań rytmu serca, ale wiem i tak że jest dobrze. Nogi niosą, czuję się mocny i wiem że jeszcze trochę i będę w najlepszej formie od momentu gdy w ogóle zacząłem biegać. Tak trzymaj Karol! :)

Jak zostałem testerem New Balance

Historia wydarzyła się dawno temu, ale zasługuje na osobny post. W październiku 2014, a więc gdy biegałem, ale już o tym nie pisałem, szperałem wieczorem w internecie i na Facebookowym profilu Runners World zauważyłem kolejny konkurs związany z bieganiem. Zawsze byłem sceptycznie nastawiony do wszelkich takich historii. Nie żebym w nie nie wierzył, po prostu nie wierzyłem w swoje szczęście. Choć raz w życiu udało mi się wygrać i była to koszulka biegowa akcji Biegam Bo Lubię. Opisałem to zresztą ok. 100 postów temu :) Wracając jednak do październikowego wieczoru, przeczytałem na głos hasło "Zostań testerem butów". Akcję organizowało wspomniane czasopismo biegowe, które prosiło w krótkiej ankiecie zgłoszeniowej tylko o wypełnienie podstawowych danych osobowych, rekordu na dyszkę, podanie konta na instagramie itp. Podałem więc wszystko, nie jestem osobą publiczną więc co mi szkodziło. Konto na insta też ogarniam od jakiegoś czasu i przydadzą mu się 2-3 wejścia w miesiącu więcej :)
Zapisałem sobie w zakładce ulubionych link do wyników konkursu i totalnie o wszystkim zapomniałem. Potem nastał listopad i dłuuugie jesienno-zimowe wieczory. Znowu buszowałem po internecie i przez przypadek zajrzałem do zakładki gdzie znalazłem stronę ze zwycięzcami. A na pierwszej pozycji jak wół - Karol Budzisz. Istniała więc duża szansa że to ja mogę testować buty. Fajnie, ale zapomniałem przeczytać regulamin, teraz nie mogłem go znaleźć i zacząłem rozmyślać- jakie to buty, ile mam w nich biegać, czy podpisuję jakąś umowę, czy mam je oddać itd.  Dwa dni później na skrzynkę otrzymałem maila z UPS że centrala New Balance w USA nadała do mnie przesyłkę i mam się jej spodziewać za 2 dni. Swoją drogą Poczta Polska dłużej dostarcza przesyłki krajowe... Tak jak napisali, tak zrobili - dzwonek do drzwi i Pan w brązowym uniformie dostarczył tajemniczą paczkę. Po otwarciu okazało się że będę miał okazję biegać w najbliższym czasie w butach New Balance Fresh Foam Boracay lub jak kto woli M980GY2. Do kompletu koszulka z serii Zante w moim rozmiarze S. Nie muszę pisać jaki byłem zadowolony. Wygrać coś to super sprawa, ale wygrać coś biegowego to podwójne szczęście. Odczekałem kilka dni aż minie chlapa pośniegowa (na taką pogodę zawsze zostawiam parę tych starszych butów) i ruszyłem do testowania.
Minął miesiąc i kolejny mail od UPS. Znowu ten sam nadawca i ta sama historia. Nie wierzę! Dostaję kolejną paczkę a w środku kolejne buty! Tym razem Fresh Foam Zante czyli M1980GY + bluza biegowa NB. No cóż, szczęście poczwórne i niedowierzanie. Możecie pomyśleć że jakiś muł bagienny ze mnie że cieszę się jak dziecko z darmowych butów i ciuchów. Ale wyobraźcie sobie że macie jedną pasję, taką którą kochacie, o której możecie gadać godzinami a do "pielęgnowania" tej pasji jest Wam coś potrzebne, w sensie jakiś sprzęt. Niech to będzie rower, aparat foto, pianka do nurkowania czy deska snowboardowa. No i nagle wygrywacie taki sprzęt, najważniejszy z całego ekwipunku potrzebnego do powodowania banana na twarzy. To właśnie takie uczucie... Dlatego dzięki New Balance i dzięki Runner's World!

Wg ulotki dołączonej do sprzętu nie jestem zobligowany do napisania czegokolwiek,gdziekolwiek. Uznałem jednak że w dobrym tonie będzie wspomnienie o tym na Insta a także podzielenie się subiektywną oceną tutaj. Nawet nie chodzi o "dobry ton", ja chcę się podzielić wrażeniami i akurat bez znaczenia tu jest fakt czy zapłaciłem za coś czy nie. Mam już pewien pogląd na oba modele butów a także na ciuchy biegowe. Zrobiłem w nich kilkaset kilometrów i mając już 5 par biegowego obuwia myślę że stać mnie na rzeczowe porównanie i wyliczenie plusów i minusów każdej z nich. Jednak kompletną recenzję zostawiam na kolejne posty, gdyż chcę to zrobić porządnie i na spokojnie.

Znowu wracam, chyba na dłużej :)

Witam wszystkich!
Tak wyszło że nastała kolejna zimowa przerwa. Dziwna trochę bo w ogóle nieplanowana. Ot tak, z dnia na dzień przestałem pisać za co bardzo przepraszam czytających (wciąż łudzę się że ktoś dochodzi do końca postów). Cóż, tak jak w tamtym roku, tak też w tym przerwa w pisaniu na szczęście nie oznaczała przerwy w bieganiu. Maaasa rzeczy zmieniła się od ostatnie
j publikacji. Co na początek? Może info że rower jeszcze zimuje u Teściowej i czeka na pogodę. Wiem że już jest ładnie, ale celowo go nie przywożę - o tym za chwilę.
 Ostatni post był w czerwcu. Lipiec i sierpień to taki totalny standard. Bez szaleństw, w miarę systematycznie jeśli chodzi o samo bieganie, ale z rowerem niestety dałem ciała. Z Filipem 1,5 miesiąca byliśmy u moich rodziców w Jastarni i tam treningi po ulicy ciężko było robić - ruch samochodów jak to latem na półwyspie, temperatury powyżej 25 stopni itp. No ale było nie było ja dałem ciała a nie rower :) Dla równowagi jednak wzbogaciłem moje sportowe doświadczenie o nową dyscyplinę - crossfit. To takie modne ostatnio, ale jak się okazuje również przyjemne i efektywne. Miesiąc ćwiczyłem w "Crossfit Trójmiasto" w Sopocie i uczyłem się podstaw treningu, w którym nigdy nie byłem dobry - sztangi, kettle, wolne ciężary... Po niecałym miesiącu wyjechaliśmy do wspomnianej Jastarni, potem powrót i kika treningów. Zapał nie minął, ale zgasiła mnie trochę odległość Kowal od Sopotu. Dojazdy okazały się problematyczne a cała impreza kosztowo trochę zbyt wymagająca na kiepski zarobkowo okres letni. Na szczęście coś wyniosłem w głowie z lekcji Maćka i spółki i całą resztę lata obok biegania ćwiczyłem też w domu. Kupiłem odważniki kettlebell, miałem jeszcze sztangi w domu z ciężarem, także w miarę możliwości ruszałem się "crossfitowo".

Najpierw teoria, a potem..

Październik, listopad i grudzień to raczej umiarkowany kilometraż, bez rekordów, tylko lekko ponad 100 km miesięcznie (grudzień to 101 km - najgorszy mój wynik od początku regularnego biegania, choć mieszczący się w moim absolutnym minimum >100km) Rower stał, ćwiczenia w domu odstawiłem, słabizna. Do tego opuściłem Bieg Niepodległości z cyklu Grand Prix Gdyni bo musiałem być w pracy. Potem, co dziwne był Sylwester i nowy rok. A jest coś co planuje każdy o tej porze - ustala postanowienia noworoczne. Ja nie sprecyzowałem się dokładnie, ale wiedziałem że muszę wrócić do formy. Nie dostawałem zadyszki po wejściu na I piętro, nie przestałem widzieć swoich stóp gdy stałem, ale czułem że do marcowo-kwietniowej z roku 2014 brakuje już niemało. Tak więc zacząłem biegać trochę więcej a dodatkowo robić w domu treningi ogólnorozwojowe oparte o moją krótką przygodę z crossfitem. Może nie rzuciłem się w wir aktywności od razu bez opamiętania ale stopniowo wracała mi systematyczność (133 km w styczniu, 137 w lutym. Na minus jedynie fakt, że na Bieg Urodzinowy Gdyni także nie dałem rady się wybrać. W marcu zrobiłem już

praktyka - po pierwszym treningu

192 km i niewiele zabrakło do dwójeczki z przodu, która jest dla mnie wyznacznikiem dobrze przepracowanego miesiąca. Wiedziałem jednak że wszystko idzie w dobrym kierunku. Dziś mija połowa kwietnia a na liczniku kilometrów w endomondo mam już 184 km. Biegam prawie codziennie, często po ponad 20 km. Trzy razy w tym miesiącu byłem w Tiger Gym na bieżni. Nie bardzo lubię takie bieganie, ale pogoda była ostatnio tak beznadziejna że nie miałem wyboru jeśli chciałem szlifować formę bez przerw. Dokładnie tydzień temu zrobiłem solidne długie wybieganie na trasie Jastarnia - Hel - Jastarnia co dało 33 km. Widać już progres a musi być jeszcze lepiej. W tym miejscu muszę się przyznać jeszcze do czegoś - od lata 2014 wróciłem do palenia i to na pewno także miało wpływ na moją kondycję biegową. 3 kwietnia podjąłem decyzję o rzuceniu papierosów i trzymam się dobrze. Mam nadzieję że tak będzie dalej... Uwolnienie płuc od smrodu i dymu oraz wysoka częstotliwość treningów sprawiła że oddycha mi się coraz lepiej praktycznie z dnia na dzień. Fenomenalne uczucie, szczególnie polecam palaczom :)

Fachowa literatura od żony

Ale po co to bieganie, po co te kilometry? 17 maja, a więc za 31 dni odbędzie się 1 PZU Maraton Gdańsk - mój pierwszy w życiu maraton. Sprawdzian mojej formy, poziomu i zaangażowania. Planuję po prostu go przebiec. Będę zadowolony z każdego czasu. Jeśli uda mi się, przycisnę jeszcze bardziej i następny start to będzie już walka z czasem. Jeśli z jakiś powodów nie dam rady... no na pewno nie przestanę biegać. Wyciągnę wnioski i spróbuję innym razem. Póki co robię jednak wszystko, żeby nie zawieźć głównie siebie i żeby z czystym sumieniem stanąć za miesiąc na starcie w Gdańsku. Dlatego też nie przywożę roweru, choć kusi mnie żeby już sobie pojeździć, chcę skupić się jednak na bieganiu.

[Rower] Odkurzanie sprzętu

Dwa ostatnie dni biegania nakręciły mnie do tego, żeby jeszcze przycisnąć i wejść na "wyższy bieg". Nie chcę jednak ryzykować niepotrzebnych przeciążeń, nie mówiąc już o jakieś kontuzji. Tak więc przewietrzenie Tribana wydawało się rzeczą naturalną. Problemem była pora treningu,tj. godzina 21:00. Bieganie po zmroku może nie jest najprzyjemniejszą rzeczą na świecie, ale jest możliwe. Kolarstwo wymaga jednak bardziej odpowiednich warunków i bałem się jak to będzie, tym bardziej że jazda rowerem zajmuje mi za każdym razem trochę więcej niż godzinę. Postanowiłem zaryzykować wybierając się do Władysławowa oddalonego od Jastarni o jakieś 20 kilometrów. Stwierdziłem że gdyby złapały mnie już solidne ciemności, przeboleję i wjadę na ścieżkę rowerową. Ustaliłem że trzymam się tempa w okolicach 2 minut na km. Już po wyjeździe okazało się że dzisiejsze warunki są więcej niż bardzo dobre. Wiatr wiejący leciutko w ogóle nie przeszkadzał, temperatura spadła do jakiś 15 stopni, tak więc już od początku mogłem czerpać czystą przyjemność z jazdy. Utrzymanie założonego tempa też nie sprawiało problemów i szybciutko mijały kolejne kilometry. Słońce już jednak zachodziło i z każdą minutą było coraz ciemniej. Udało mi się dojechać do Władysławowa drogą, jednak gdy zawróciłem na rondzie i pokonałem ok. 2 km w kierunku domu postanowiłem nie ryzykować i skręciłem na ścieżkę rowerową. Niby to kostka, położona zaledwie kilka lat temu, na pierwszy rzut oka równa i solidna. Jednak z oponą 23c każdy następny kilometr był wyzwaniem. Pewnie widelec z włókien węglowych pomógłby nieco, ale mając Tribana 300 muszę zadowolić się aluminium. Efekt był tego taki, że czułem się

trochę jak kolarze na wyścigu Paris - Roubaix. Ręce latały mi jak oszalałe a tempo spadło o jakieś 15 sekund na kilometrze. Nie udawało mi się już schodzić poniżej 2 minut i miałem tylko nadzieję że średnia prędkość z całości treningu nie spadnie niżej niż 30 km/h. Gdy dojechałem do Jastarni miałem w nogach ok. 38 km, tak więc objechałem jeszcze centrum i zakończyłem jazdę na 41,13 km w 1h:21m:56s przy ponownie niskim tętnie 130. Nadwyżka czasowa z odcinka Jastarnia - Władysławowo sprawiła że mimo gorszej drugiej połowy średnia prędkość wyniosła 30,1 km/h. Przy okazji znowu poprawiłem życiówki kolarskie - na 10 mil, 20 km i odległości przebytej w godzinę. Na razie nie ma co pisać o czasach, jeszcze długa droga przede mną. Kolejny raz też zauważyłem że mięśnie nie nadążają za oddechem. Mam niski puls, oddech nieznacznie przyspieszony, a nie mogę jechać szybciej bo mam wrażenie że mięśnie ud zaraz się spalą. Strasznie piecze gdy chcę trochę przyspieszyć. Pozostaje mi więc ćwiczyć, ćwiczyć i jeszcze raz ćwiczyć. W bieganiu pomogło, więc czemu miało by się nie udać jeśli chodzi o rower?
PS. To mój setny post na blogu. Idealnym uczczeniem tego wydarzenia byłby jakiś hardkorowy trening, który zapamiętałbym na długo. Nie było jednak na to czasu a rekordów przede mną jeszcze bez liku...

Bodźce motywujące

Tak już jesteśmy skonstruowani że różne otaczające nas rzeczy wpływają na nas, czy tego chcemy czy nie. Fajnie jest, gdy podpatrujemy dobry przykład powodujący że chcemy wdrożyć go w swoje życie. Takie bodźce w uprawianiu sportu są bardzo ważne, bo wzmagają motywację i określa nowe cele. Mnie nikt do biegania nie musi namawiać, sam robię to dla przyjemności (nie dla chęci schudnięcia jak twierdzi moja Teściowa :) ) Stało się to wręcz moją fobią, choć chyba w tym dobrym sensie. Towarzyszy temu sporo pobocznych rzeczy na które zwracam uwagę - zdrowe odżywianie, bycie "fit" itp. Piszę o tym, bo spotkałem dziś kolegę, którego nie widziałem od dłuższego czasu i muszę przyznać że jestem pod wrażeniem jego sukcesu. Ja jestem z siebie i swojej przemiany bardzo dumny, ale On przyćmił mnie trochę i dał powody do rozmyślań. Potrzebne są zmiany. Bo tak sobie teraz myślę - trenuje sporo, ale na całą otoczkę nie przeznaczam odpowiedniej ilości uwagi. Moje odżywianie wymaga dużych poprawek, bo prawie stoję w miejscu. Nie zagłębiając się zbytnio w to, co dzieje się w mojej głowie muszę po prostu stwierdzić że zaczynam walkę o sylwetkę i nie mam tu na myśli redukcję do stanu "skóra i kości". Czas się doszkolić, poczytać i podejść do tematu bardziej poważnie. Oczywiście wszystko w ramach możliwości, bo tak jak wielu ludzi mam przecież obowiązki dnia codziennego, które muszą być i są ważniejsze, najważniejsze...
Tak rozmyślając przebrnąłem przez cały dzień a wieczorem wyszedłem pobiegać w standardowym tempie, standardowym zakresie, typowym dystansie i trasie. Nie było żadnych udziwnień, przygód czy kombinowania. 15,04 km tempem 4:25 było "kropką nad i" dzisiejszego dnia. Ten trening nie był wybitnie męczący czy popychający postęp do przodu, ale dał poczucie że przecież ja jeszcze nie zdziadziałem i walczę o siebie. Małymi kroczkami jestem coraz bliżej celu. Wciąż jeszcze bardzo dalekiego, ale jednak. Trasę Jastarnia - Jurata - Jastarnia dla odmiany pokonana jeszcze przed zapadnięciem zmroku, poświęciłem na rozmyślania właśnie na ten temat. To sprawiło że kilometry mijały bardzo szybko i ani się obejrzałem, garmin zapikał 15 raz tego dnia. Po powrocie rozciąganie i 6 Weidera. To wszystko sprawiło że zakończyłem dzień z satysfakcją. Wciąż bliżej celu...

Wieczorne manewry

Ah jak ja tego potrzebowałem. Jak mój organizm tego potrzebował... no biegania rzecz jasna. Po dwóch dniach w pracy, kiedy to dzień zaczynałem o 2:30 w nocy a wracałem do domu przed godziną 21:00 po prostu marzyłem żeby odreagować. Udało się dziś, tzn. wczoraj bo gdy zaczynam pisać jest już dokładnie 0:44 w sobotę. Nie było nawet opcji żeby odpuścić, mimo że udało się wyjść dopiero o 22:30. Nie przeszkadzało mi to w ogóle, tym bardziej że oprócz ciemności i pory nie było absolutnie żadnych przeszkód. Pogoda jak na zamówienie - ok. 16 stopni, lekki wiatr i czyste niebo. Wspomniana pora oczywiście niosła za sobą pewne ograniczenia, tj. bieganie tylko po Jastarni. Musiałem się więc wykazać inwencją twórczą w wymyślaniu trasy. Tak też spontanicznie ruszyłem w stronę Kuźnicy, dobiegłem do końca miejscowości, zrobiłem kółko przy Biedronce i zawróciłem. Gdy mijałem dom "zapikał" w garminie pierwszy kilometr..zawsze coś... :) Potem już standardowa trasa ulicą Ogrodową, Bałtycką, Sychty i tym razem nawrót na Wydmowej. W dalszym ciągu duża część Jastarni jest w remoncie, więc muszę kombinować nie mogąc zrobić tradycyjnego kółka wokół całego miasta. Wracałem więc tą samą drogą, a że kilometry początkowo przybywały opornie, skręciłem jeszcze na Stelmaszczyka i pokręciłem się chwilę po molo i porcie. Przetartą już trasą wróciłem w okolice domu, znowu kółko przy Biedronce i druga pętla w zasadzie identyczna. Zamysł był taki, żeby zrobić co najmniej godzinę biegu, co i tak byłoby mega długim treningiem zważywszy na to, że zastała mnie już praktycznie noc. Udało się, biegałem przez 1h:04m:34s i pokonałem dystans 15,16 km tempem 4:16 wspomagany przez średnio 155 uderzeń serca na minutę. Tempo trochę się dziś (tzn.wczoraj) wahało, począwszy od pierwszego kilometra w 4:36 na ostatnim w 3:56 skończywszy. Jednak przez 60% dystansu udało się utrzymać tempo w okolicach 4:16 z +/- 3 sekundowymi zmianami. Czy ten wypad był czymś ważnym z treningowego punktu widzenia? Raczej nie, ale nie o to mi dziś chodziło. Bieganie ma wg mnie po pierwsze sprawiać przyjemność - dało. Po drugie ma dawać kopa - dało. A po trzecie dawać poczucie dobrze wykonanej pracy nad sobą - tak się właśnie teraz czuję. Do trzeciego punktu mogę jeszcze dodać ćwiczenia z cyklu 6 Weidera, które wykonuję od tygodnia. Połączyłem to z przejściem na ujemny bilans kaloryczny i dziwne jest to że są już pierwsze efekty. Cieszy mnie to i napędza do dalszego działania. Piękna sprawa...

Tak na szybko

Nie idzie jakoś od początku ten czerwiec. Nie to że mi się nie chce, nic z tych rzeczy! Nawet nie o to chodzi, że w ogóle nie biegam, bo z czterech dni czerwca dwa były "biegowe". Problemem jest fakt, że to tylko dwa dni i w zasadzie nie jakieś szczególne. Pisałem na początku maja, że lubię mocno zacząć nowy miesiąc. Tym razem tak nie było i czuję niedosyt. Tym bardziej, że jestem wciąż pełen chęci i zapału a okoliczności nie pozwoliły na obszerniejsze

trenowanie. Dzieci są wciąż chore i opieka nad nimi jest mocno absorbująca ale bezwzględnie najważniejsza. Tak więc bieganie musiało zejść na dalszy plan. O rowerze nawet nie wspomnę, bo od ponad tygodnia nie jeździłem. Nie ma jednak co się żalić, tylko czekać na okazję. Taka pojawiła się dzisiaj po 16:00, kiedy to ustaliliśmy z Karoliną że wyskoczę na "małą godzinkę". W obecnej sytuacji naprawdę nie chciałem przeciągać struny, więc szybkim

tempem skierowałem się od razu w stronę Kuźnicy. Plan już był od samego początku - w Kuźnicy standardowe kółko i powrót do domu co da jakieś 13 kilometrów. Na początku chciałem utrzymać tempo na poziomie 4:25-4:30, ale gdy pierwszy km minął po 4:13 a ja miałem jeszcze zapas w płucach, przyspieszyłem trochę i zacząłem notować czasy przekraczające 4 minuty tylko o kilka sekund. Pogoda może nie rozpieszczała, bo padało od samego

początku i to coraz bardziej, ale biegło się przyzwoicie. Nie była to może niesamowita przyjemność, ale nie ma co stękać. Jedynie podczas drogi powrotnej było trochę gorzej, bo dość silny wiatr wiał prosto w twarz, a ścieżka rowerowa przebiega tuż przy wodzie gdzie nie ma żadnych osłon w postaci drzew, zabudowań itp. Zanotowałem zatem spadki tempa o ok. 4-5 sekund na kilometrze. Ostatnie dwa jednak, według nowej tradycji to podkręcenie tempa - 4:00 i 4:01. Ostatecznie wyszło 13,24 km w 53m:56s, tempo 4:04 i tętno 166. Był to zatem dość krótki trening, ale muszę i tak podziękować Karolinie, że tak zorganizowała całą sytuację, że mogłem wygospodarować chociaż te kilkadziesiąt minut. To już na pewno uzależnienie, bo snułem się przez dwa ostatnie dni jak na kacu. Teraz baterie naładowane i już nie mogę doczekać się kolejnej porcji energii.

Jaki dzień taki bieg

Oj co to był za dzień... 1 czerwiec to dzień dziecka i rzeczywiście - dzieci były tego dnia na pierwszym planie, choć w tym złym sensie niestety. Oba nasze Szkraby są chore a wiadomo co to oznacza. Nie było radości z prezentów, biegania po domu, szalonych zabaw. 3/4 dnia to leżenie i oglądanie bajek a reszta to próby podania lekarstw. Pod koniec dnia Karolina i ja mieliśmy już "trochę" dość i dla mnie naturalną rzeczą było odreagowanie tej sytuacji za pomocą sprawdzonego sposobu. O godzinie 21:30, gdy udało się położyć dzieci, wybiegłem szybkim tempem nie mając żadnego planu na trening. Nie było jeszcze całkiem ciemno, więc liczyłem na to że bez stresu dotrę do Juraty i nie będę musiał kręcić miliona kółek blisko domu. Tak więc obrałem kierunek Jurata i lekko przyspieszyłem. Zacząłem od 4:26, dalej to już 4:18, 4:17, 4:17, 4:14, 4:14 a potem już poniżej 4:10. Trasa iście standardowa ale tempo nieco szybsze niż zwykle. Do tego znowu narastające, choć tym razem nieświadomie. Przeważnie na początku biegu nie czuję się za dobrze i mam wrażenie że już po kilkuset metrach będę u progu swoich możliwości. Dopiero po jakimś czasie oddech stabilizuje się i wchodzę w swój rytm. Jeśli nie przesadzę ze zbyt mocnym startem, potem jest już coraz lepiej. To coś, czego kiedyś, gdy zacząłem biegać nie byłem w stanie zrozumieć. Mianowicie jak to jest, że niektórzy biegacze cały czas przyspieszają mimo tego, że są przecież coraz bardziej zmęczeni. Teraz już wiem że cała tajemnica tkwi w starcie i znajomości swojego organizmu. Jeśli nie przedobrzysz na początku to bieg już jest Twój. Dziś podczas tego przyspieszania przeszkadzał mi jeszcze wiatr. Wiało z minuty na minutę coraz silniej i robiło się coraz zimniej i ogólnie mniej przyjemnie. Jednak udało mi się pokonać ostatnie dwa kilometry w czasach 3:52 i 3:49 - kolejny solidny finisz na treningu, co mam nadzieję zaprocentuje na zawodach. Łącznie pokonałem 15,20 km w czasie 1h:03m:00s tempem 4:09 i z tętnem 162. Tak więc skoro cały dzień mocno dał w kość, nie zrobię przecież lekkiej przebieżki. Wszystko w naturze musi się zgadzać :)

Cisza i spokój

Po wczorajszym zwiększonym kilometrażu, dziś dałem trochę odpocząć mięśniom robiąc spokojny trening o nie za dużej objętości. Tzn. tak miało być, a wyszło odrobinę inaczej :) Ponad 14 kilometrów to może nie żadne wybieganie, ale czasu trochę zajmuje - dziś było to ponad godzinę i dwie minuty. Gdy wychodziłem wieczorem z domu założenie miałem takie, żeby nie forsować się i nie schodzić raczej poniżej 4:30. Zresztą byłem przekonany, że po wczorajszym rekordzie nogi nie doszły jeszcze do siebie całkowicie i będę je czuł choć trochę. Założyłem nawet na wszelki wypadek opaski kompresyjne, żeby zniwelować ewentualny ból. Obstawiałem tempo 4:45-4:55 a wyszło... 4:23. Od samego początku nic mnie nie bolało. Żadnego efektu betonowych czy drewnianych nóg, żadnych zakwasów, żadnego "niechcenia mi się". Byłem tylko ja, sporawy wiatr i bieg. Dlatego cisza i spokój w tytule - Jastarnia nie została jeszcze opanowana przez hordy turystów. Wieczorem, tj. po godzinie 21:00 snują się po mieście tylko pojedyncze jednostki. Spotkanych po drodze ludzi mógłbym policzyć na palcach obu rąk. Żadnych jeżdżących samochodów, żadnego hałasu. Jedyne co zakłócało ciszę to wciąż wiejący silnie wiatr, który dokuczał trochę swoim zimnem i... dziki, które spotkałem dwukrotnie dzisiejszego dnia i trochę skorygowały moją trasę :) Poza tym święty spokój i czyste powietrze. Tak sobie rozmyślałem, co takiego jest w tym bieganiu że tak mi się podoba? No i nie wymyśliłem niczego mądrego. Ważne że po każdym kilometrze uśmiech robi się coraz większy.
Ps. Z racji tego, że kończę pisać posta po północy i jest już 30 maj, życzę Ci Kochanie spełnienia wszystkich marzeń, mało nerwów i dużo radości. Tym bardziej że zostały Ci jeszcze 2 lata młodości...
Żartuję :P Kocham Cię :*

:)

Przyspieszyłem i życiówkę nieświadomie pobiłem

Już 4 dni nie biegałem. Co prawda w międzyczasie był rower, ale to jednak nie to samo. Potworka uzależnienia trzeba przecież karmić i czułem się ostatnio wręcz... jak palacz czy alkoholik, który nie może sięgnąć po swoją używkę :) Zdarzyła mi się też chwila lenia, dokładnie we wtorkowy wieczór, kiedy to była szansa na wyjście,a tego nie zrobiłem. A bo to mega wietrzysko, bo było już późno itd. . Tak jak przypuszczałem już wcześniej, zjadły mnie później wyrzuty sumienia i czułem się jeszcze gorzej. Nie było więc opcji, musiałem pobiegać i to trochę dłużej niż godzinkę - kilometry się kumulują :)
Okazja nadarzyła się w okolicach 17:00 a więc było jeszcze sporo czasu zanim miało się ściemniać. Zresztą o tej porze roku dni są bardzo długie, więc mogę planować dłuższe treningi nawet po tym jak dzieciaki pójdą spać. Wczoraj warunki nie rozpieszczały. Co prawda temperatura w okolicach 13-15 stopni wydaje mi się do biegania idealna, ale północny bardzo silny wiatr trochę dawał w kość. Na szczęście wiał mi w bok przy najdłuższych odcinkach. Wybrałem się do lasu, gdzie zrobiłem pierwsze 3 kilometry, pierwszy w 4:45, potem trochę powyżej 4:30. Wbiegłem na ulice miasta, cofnąłem się kilometr w stronę domu, zrobiłem kółko i skierowałem się w stronę Helu. Wiedziałem już że wybiorę Juratę, tyle chciałem się trochę pokręcić jeszcze po Jastarni, żeby potem będąc zmęczonym nie musieć kombinować z wydłużaniem trasy. Taka typowa wycieczka Jastarnia-Jurata-Jastarnia jaką powtórzyłem już chyba kilkanaście razy, ma tylko ok.13 kilometrów, a ja miałem dziś ochotę na więcej. Tak więc gdy wybiegałem z mojej miejscowości, miałem już na liczniku niecałe 5 kilometrów. Cieszyłem się tym razem że wieje z północy. Pisałem ostatnio że nie lubię tego kierunku wiatru, ale z drugiej strony chroni nas wtedy dość spora ściana lasu i przy drodze powiewy nie dokuczają aż tak bardzo. Biegło się naprawdę dobrze, z każdym metrem coraz lepiej. Mój organizm sam dyktował tempo, które po kilku kilometrach z matematyczną dokładnością ustawiło się na przedział 4:28-4:30. Będąc już w Juracie zacząłem robić kółka oglądając kolejny raz piękne domy za chore pieniądze :)

Obecnie jedyne moje zdjęcie z sobotniego biegu. Trzeba
popracować nad brzuchem :)

Trochę przyspieszyłem i notowałem czasy 4:23-4:25. Na którymś okrążeniu wokól Juraty spotkałem P. Józefa Murańskiego. To mieszkaniec Jastarni, który biega odkąd pamiętam. Ale nie tak sobie rekreacyjnie, tylko naprawdę szybko. Nie chcę skłamać na temat Jego wieku, ale ma już trochę lat, a w zeszłym roku przebiegł np. maraton po plaży między Jastarnią a Władysławowem i to jeszcze w sierpniu! :) Przywitaliśmy się krótko (akurat nie biegał o dziwo :) i pobiegłem dalej. Piszę o tym, bo mam do tego Pana wielki szacunek i chciałbym być za x lat choć w połowie w takiej formie, w jakiej on jest. Chyba przez to spotkanie przyspieszyłem jeszcze na 4:15-4:20. Znowu kilka kilometrów, jeszcze dwa kółka po Juracie i zacząłem wracać. Obliczyłem że w okolicach domu będę miał ok. 20 kilometrów w nogach a tam już blisko do połówki. To nie mogło się przecież skończyć bez niej - jeszcze kółko z ciągłym przyspieszaniem, na 4:08, 4:03 a kilometr o numerze 21 zrobiłem w 3:55!
Dzisiejsze bieganie uznaję za bardzo udane i owocne. Nie było to zwykłe truchtanie a trening z tempem narastającym, którego mój organizm też potrzebuje. Zrobiłem sporo kilometrów, kolejny raz wzorowo utrzymywałem tempo i udało mi się zrobić mocny finisz. Choć (nawiązując do ostatniej reklamy pewnego banku) "jakie tam udało, jakie udało?" Była praca nad sobą, to jest też progres. Do tego stopnia, że zupełnie bez planu i takiego zamiaru pobiłem życiówkę półmaratonu i to o 2 minuty i 7 sekund. Teraz legitymuję się 1h:31m:50s i czas już pomyśleć o jakiś zawodach na tym dystansie. Nie samymi dyszkami przecież człowiek żyje...

[Rower] Odpowiedni sprzęt na odpowiednim miejscu

Półwysep Helski nadaje się nie tylko do uprawiania sportów wodnych. Może nie ma tu wielkiego wyboru jeśli chodzi o trasy biegowe, ale rekompensują to piękne widoki i krystaliczne powietrze. Biegać tu lubię, szczególnie gdy jest ładna pogoda i dociskam często śrubę gdy jesteśmy wszyscy u rodziców. Teraz udało mi się przywieźć tu Tribana żeby sprawdzić jak będzie się jeździć po moich rodzinnych stronach. Dziś nadarzyła się ku temu okazja. Ubrałem wszystko co miałem ze sprzętu kolarskiego, uzupełniłem ciuchami biegowymi i ruszyłem optymistycznie ścieżką rowerową w stronę Kuźnicy. Plan był ambitny, aczkolwiek z tych średnio realnych - Puck. W tą i z powrotem to jakieś 62-63 km a tyle to jeszcze nigdy nie zrobiłem. Nie wiedziałem więc jak zareaguje mój organizm na tak długi wysiłek. Zawsze jednak mogłem się cofnąć, w ostateczności zadzwonić do Karoliny lub Taty żeby mnie odebrali. Szybko przekonałem się że ścieżka rowerowa to nienajlepsze miejsce dla szosówki z oponami 23. Dotrwałem jakoś do Kuźnicy gdzie czym prędzej wbiłem się na ulicę i tam już pozostałem. Kolejne kilometry leciały jak szalone, oczywiście jak na moje warunki :) Średni czas jaki poświęcałem na każdy km to dwie minuty i wahania były naprawdę niewielkie. Tak musiało być - aż do Władysławowa nie było absolutnie żadnych wzniesień, więc te same warunki panowały przez długi czas. Władysławowo minąłem po ok. 20 km i tam pierwszy raz poczułem ból tyłka. Pomyślałem że to normalne biorąc pod uwagę to, że to dopiero początki. To też nie przejąłem się tym specjalnie i jechałem dalej. Gdy zbliżałem się do Pucka, zerkałem co chwilę na Garmina i nie podobało mi się to, że ledwo dobiję do trzydziestego kilometra. Wymyśliłem więc, że pojadę jeszcze kawałem w stronę Gdyni. Tak trafiłem do Celbowa, zrobiłem kółko na stacji benzynowej i wróciłem do Pucka. Zrobiłem sobie tam mały postój, wypiłem trochę wody i wsiadłem ponownie na rower. Tyłek już trochę dokuczał, dolny odcinek pleców też zaczął dawać znać o sobie, ale były to sprawy do ogarnięcia. Jak się okazało czekał mnie najcięższy fragment dzisiejszego treningu. Od Pucka do Władysławowa znalazło się kilka górek, o których jadąc samochodem nawet się nie myśli. Tym razem trochę mnie spowolniły, tym bardziej że wiatr wiał prawie w twarz i wzmógł się nieco przez ostatnią godzinę. Notowałem czasy 20-30 sekund powyżej dwóch minut. Wiedziałem, że chcąc utrzymać dobre tempo średnie, będę musiał to nadrobić na półwyspie. Nie pomyliłem się i rzeczywiście jadąc już w stronę Jastarni miałem delikatny wiatr w plecy. Pomogło mi to schodzić na 1:45-1:50. W Chałupach miałem już trochę dość. Bóle nasilały się a do domu był jeszcze spory kawałek. Nie było jednak mowy o odpuszczeniu. Wjechałem do Jastarni a garmin pokazał 67 kilometrów. Zrobiłem więc kółko po miejscowości i zakończyłem dzisiejszą jazdę po 71,21 km w czasie 2h:22m:24s. Tętno średnie to 128, śr. prędkość dokładnie 30 km/h. Jestem zadowolony z tych liczb, jednak wysokość tętna pokazuje, że mógłbym jechać szybciej. Ciężko mi to zrobić gdy pieką mięśnie, bolą uda, ale wszystko wymaga wprawy a mi samozaparcia nie brakuje. 

Bieg Dookoła ZOO Gdańsk 2014

Bieg inny niż wszystkie - tak reklamowane było wydarzenie w Gdańsku pt. "Bieg Dookoła ZOO" i takie też było rzeczywiście, choć z zupełnie innych powodów niż te, o których wspominał organizator w materiałach promocyjnych. No bo w zasadzie jakie dla biegacza ma znaczenie, że gdzieś tam w bliższej lub dalszej odległości usłyszy dźwięki wydawane przez małpy/tygrysy czy inne słonie. Czasu na zwiedzanie też raczej nie było i zdecydowanie lepiej (i taniej, ale o tym później) byłoby po prostu wziąć ze sobą rodzinę i udać się na tradycyjną wycieczkę. Można się pochwalić, że biegło się po terenach, które nie są udostępnione do tego celu na co dzień, ale to też nie sprawia że myślimy o biegu jako unikatowym. To jednak szczegóły, a najważniejsza jest przecież dobra zabawa i myślę że to się udało.

Dzień wcześniej pojechaliśmy znowu do Jastarni, bo miasto gdy temperatura przekracza 30 stopni nie jest najlepszym miejscem, szczególnie dla dzieci. Karolina zrezygnowała ze startu, więc dowiedziawszy się że mam wolne w pracy, zostałem sam na placu boju. Musiałem wyruszyć już o 7 rano, ale nie przeszkadzało mi to jakoś, bo przeważnie wstaję jakieś 2 godziny wcześniej. O 8:15 byłem już na miejscu, a że odebrałem pakiety startowe już w czwartek, mogłem skupić się już tylko na rozgrzewce. Pierwsze wrażenie - mało ludzi

w porównaniu do Grand Prix Gdyni. Organizator pisał coś o 1500 miejsc, które rozeszły się momentalnie, ale bieg ukończyło dokładnie 361 osób. To akurat duży plus, gdyż trasa mogłaby nie pomieścić momentami czterokrotnie większej liczby uczestników. Biegacze mogli rozgrzać się na własną rękę, albo skorzystać z krótkiego treningu Zumby. Ja wybrałem to pierwsze :) Z 5 minutowym opóźnieniem, tj. ok. 8:50 udaliśmy się na linię startu i po chwili ruszyliśmy. Nie było stref czasowym, bo w zasadzie nie były potrzebne. Już po pierwszym kilometrze każdy znalazł mniej więcej swoje miejsce w peletonie i można było walczyć już o czas i wymijać ewentualnie tylko pojedyncze osoby. Przeszkadzała już na początku pogoda - co prawda świeciło słońce, ale temperatura była stanowczo za wysoka. Oddychało się bardzo ciężko, w powietrzu czuć było nadchodzącą gdzieś daleko burzę. Pierwszy kilometr w czasie 4:21 nie zapowiadał walki o czas a potem zrobiło się jeszcze gorzej. Chęć uzyskania wyniku w okolicach 40 minut szybko przeobraziła się w walkę o zejście poniżej 45 minut. Tymczasem notowałem coraz gorsze czasy - 4:41, 4:42, 5:21. Może nie biegło się dobrze, bywały na pewno lepsze dni, ale wiedziałem już wtedy że z garminem nie wszystko jest w porządku. Znam już na tyle swój organizm, żeby wiedzieć że to gps pogubił się w gęstym lesie. Dystans wyświetlany przez zegarek nie pokrywał się też z tabliczkami z kilometrażem i choć trasa nie miała atesty PZLA, różnice był zbyt duże. Na szóstym kilometrze, po n-tym podbiegu dopadła mnie kolka, pierwszy raz chyba od pół roku! Myślałem sobie że to przecież niemożliwe - walczę z samym sobie, jest miliard stopni, dobry wynik umyka mi z każdym metrem a tymczasem jeszcze to. Ból nie ustępował przez 2 kilometry, a ja zgięty jeszcze zwolniłem i biegłem dalej przed siebie. Sytuację ratował tylko fakt, że większość trasy była zacieniona. Gdyby nie to, wielu uczestników zapewne nie ukończyłoby biegu. Od szóstego kilometra biegłem praktycznie sam, nie widząc nikogo innego w promieniu 300-400 metrów. Na metę wpadłem z czasem 44m:38s. To już poprawione oficjalne dane z chipa. Wynik delikatnie mówiąc nie powala, ale nie moglo być inaczej. Pogoda oraz profil trasy nie sprzyjały życiówkom i byłem tego świadomy jeszcze przed rozpoczęciem zmagań. Zachowałem więc spokój i nie przeszarżowałem. Po jakimś czasie dowiedziałem się że i tak zająłem 21 miejsce OPEN i 4 miejsce w kategorii wiekowej. Cóż, biorąc pod uwagę że średnie tętno to 167 uderzeń na minutę, mogłem jeszcze przycisnąć trochę. Mądry jednak Karol po szkodzie :)
Jak ocenić ten bieg? Może zacznę od minusów: największym i najczęściej wypominanym przez biegaczy było bardzo wysokie wpisowe. 69 zł to rzeczywiście sporo, mimo że pakiet startowy był dość bogaty.

Koszulka techniczna,  bilet do zoo, woda, batonik, plakietka z numerem i chipem, agrafki i kilka ulotek reklamowych nie usprawiedliwiają takiej kwoty niestety i wiem że część ludzi zrezygnowało ze startu właśnie ze względu na to wpisowe. Organizator tłumaczył się, że przecież wszystko kosztuje. Wydaje mi się to dziwne, skoro za start w innych biegach na 10 km trzeba zapłacić 20-30 zł a na oficjalnym profilu facebookowym informowano o kolejnych sponsorach dołączających do imprezy. Skoro sponsor, to sponsoruje i biegacz nie musi już tego robić wyłącznie z własnej kieszeni. Cóż jednak zrobić, każdy z nas zapisujących się zgodził się na takie warunki, więc sam osobiście nie będę jęczał. Co do innych minusów - znikoma ilość kibiców na trasie, nie było takiego klimatu jaki panuje np. na wspomnianym już cyklu w Gdyni. Na mecie nie było też miejsca gdzie można by było odsapnąć i schować się w cieniu. Dlatego też szybko ruszyłem do samochodu i pojechałem do domu. Plusów jednak też było całkiem sporo: malownicza trasa, niestandardowe miejsce, możliwość uczestniczenia w zawodach całej rodziny... No i te przyziemne, jak ładna koszulka czy bardzo fajny medal.
Bieg ten miał być tylko odskocznią od codziennej rutyny. Nie liczyłem tutaj na walkę o czas, na przekraczanie własnych możliwości. Z takim nastawieniem pojechałem do Gdańska i nie rozczarowałem się. Na miejscu zastała mnie dobrze zorganizowana impreza, która nauczyła mnie nieco pokory. Leśna miękka trasa z kilkoma górkami to nie to samo co bieganie po ulicy i trzeba naprawdę sporo wysiłku żeby zaadoptować się do takich warunków. Wszystko zatem przede mną. Tymczasem po biegu udałem się na Kowale,spakowałem szosówkę do samochodu i ruszyłem do Jastarni... 

Inny świat

No i zaczęło się! Lato przyszło! W ciągu dnia było ok. 28 stopni, a gdy biegałem wieczorem, temperatura spadła do jakiś 17-18. Jeśli chodzi o normalną egzystencję, takie temperatury potrafią dać w kość, ale gdy mowa o bieganiu, jest naprawdę dobrze. Wiele osób pisze o idealnych biegowych temperaturach rzędu 8-10 stopni max. Ja natomiast jestem ciepłolubny i przedział między 15 a 20 stopni jest dla mnie idealny do treningów, jedynie może ciut za ciepły na zawody. Ciężki, męczący ale i pozytywny dzień za mną. Razem z Filipem spaliliśmy razem tyle kalorii, że mogłem włączyć endomondo. Mimo tego wieczorem miałem jeszcze spory zapas sił i wielką chęć poruszania się, tym bardziej że wczoraj zrobiłem sobie dzień przerwy. Nie wiedziałem ile mam jeszcze czasu do zmierzchu więc wybrałem bieganie. Ruszyłem stałą trasą, z minimalnymi zmianami i z chęcią utrzymania tempa w granicach 4:30. Pogoda była niesamowita, nogi świeże i od samego początku biegło mi się rewelacyjnie. Na uszach znowu słuchawki i nawet losowo wybierane utwory dziś przypasowały jak nigdy. Kolejne kilometry w granicach 4:20-4:25 mijały szybko i od niechcenia. Zrobiłem kółko po osiedlu, udałem się do Borkowa, potem na Łostowice, minąłem pętlę tramwajową i normalnie zawróciłbym na rondzie w Oruni Górnej, ale tym razem postanowiłem wbiec na sam szczyt tej dzielnicy. Kiedyś próbowałem już pokonać tą trasę na jednym z zeszłorocznych treningów, ale nie byłem wtedy w idealnej formie, do tego pamiętam skwar jaki towarzyszył mi tamtego dnia. Tym razem wszystko było zupełnie inaczej. Wbiegałem coraz wyżej a tempo nie zwalniało powyżej 4:30. Ja nie miałem nawet mocnej zadyszki, aż sam nie wierzyłem że może tak być. Gdy już dobiegłem na sam koniec, stanąłem nad lekką skarpą, cyknąłem fotkę i zacząłem drogę powrotną. Wiedziałem już że dzisiejszy trening będzie ciut dłuższy niż zwykle. Nie musiałem się jednak mocno spieszyć - Karolina powiedziała że prawdopodobnie będzie już spać, tak więc kilka-kilkanaście minut nie robiło różnicy. Powrót już po znanych drogach, w tempie cały czas oscylującym trochę poniżej granicy 4:30. Wyszło łącznie 18,30 w 1h:21m:15s, tempo 4:26, tętno 150. Obiecywałem ostatnio że będę robił zróżnicowane, specjalistyczne treningi. Ten może nie był jakimś wyrazem mojego kunsztu trenerskiego, ale sprawił mi ogromną przyjemność i nakręcił na kolejny dzień. Mam nadzieję że jutro kolejna porcja endorfin

Zniszczyć się na koniec dnia

Trochę się ostatnio ruszam. Jak nie bieganie, to rower i tak prawie codziennie. Pasuje mi to bardzo i doskonale się dzięki temu czuję. Dlatego dziś, gdy byłem cały dzień w pracy, po powrocie do domu czułem się jakoś tak nieswojo. Niby jutro znowu wstaję o 3 w nocy i wypływam, ale nie powstrzymało mnie to przed podniesieniem tyłka i to dość późnej godzinie. Była już 22:30 gdy się ubrałem i wyszedłem. Jastarnia poza sezonem ma swój klimat. Ja jako człowiek "ogromnie" rozrywkowy nie rozpaczam gdy dopada mnie święty spokój. To sprzyja też bieganiu - nikt cię nie obserwuje, nie musisz się przeciskać... Można krzywić twarz na sto różnych sposobów, pluć sobie i nie narażać się na wytykanie palcami :) Dziś właśnie były takie warunki. Po całym dniu chciałem się po prostu zniszczyć, oczywiście w ramach przyzwoitości. Ze względu na porę nie było raczej mowy o dłuższych wojażach, 10-12 kilometrów powinno wystarczyć. Wszak to trening "nadprogramowy". Pierwszy kilometr to raptem 4:30, ale następne to już 4:19, 4:14, 4:19 a potem jeszcze lepiej, bo schodziłem już poniżej 4:10. Okazało się jednak, że Jastarnia która obecnie jest w remoncie nie sprzyja bieganiu. Główna ulica jest nieoświetlona, przeorana wzdłuż i wszerz a przez to kompletnie bezużyteczna przy wyborze tras biegowych. Nie chciałem też wypuszczać się do Juraty- ostatnio wieczorne treningi w Jastarni kosztowały mnie trochę nerwów ze względu na kręcące się wszędzie stada dzików. Wolałem nie kończyć dnia czekając na drzewie w oczekiwaniu na pomoc :) Biegałem więc i biegałem, kluczyłem po uliczkach, wymyślałem okrążenia aż minęło 12 km, dokładnie 12,16. Czas to 51m:10s, tempo 4:12, tętno 159. Nie był to więc treningowy kamień milowy, ale dzisiejsze bieganie dało mi to co w tym wszystkim jest najważniejsze - mega radość.

Mógłbym tak w nieskończoność

Obiecałem sobie ostatnio, o czym zresztą wspomniałem w poprzednim wpisie, że urozmaicę treningi i zrobię w końcu użytek z Garmina. Nie po to przecież mam wysoki model z wieloma możliwościami i bajerami, żeby tylko włączać i wyłączać trening jak to się odbywało w endo na telefonie. Sprawdzam więc od jakiegoś czasu odzwierciedlenie danych przekazywanych mi przez zegarek w praktyce. Jakiś czas temu obliczyłem sobie też tętno maksymalne i ustaliłem strefy, w których powinienem trenować. Kartkę z zapiskami schowałem jednak do szuflady i tak sobie leżała aż do dziś. W końcu ustawiłem zegarek idealnie pod siebie i wpisałem wszystkie wartości tak, żebym wiedział co robić aby trening był jak najbardziej efektywny. No a skoro teoria już była dopracowana, wystarczyło przełożyć ją na bieganie.
Po figlach pogodowych szansa na rower malała z każdą minutą i już wczesnym popołudniem domyślałem się że nic z tego nie będzie. Nie chciałem jednak znowu odpoczywać, więc wbiłem sobie w głowę trening w I strefie i po 20:00 ruszyłem z kopyta. Pierwsze kilka kilometrów znowu zdecydowanie za szybko - 4:26, 4:20, 4:16, 4:18 - znowu nic mi to nie dawało. Na piątym kilometrze wziąłem się za siebie i zwolniłem. Pomogło mi w tym też ukształtowanie terenu - po kółku nad moim ulubionym stawem skręciłem w stronę ulicy Warszawskiej. Miałem mocne postanowienie żeby nie pozwolić tętnu skakać jak oszalałe. Wyszło 4:33 a Garmin pokazywał wartość nieznacznie powyżej drugiego zakresu. To jeszcze za szybko. Gdy już

dotarłem na Warszawską zaczął się w miarę płaski teren i tu było mi już łatwiej reagować. Zszedłem na I zakres zbijając puls poniżej 140 uderzeń. Żeby te wartości utrzymać musiałem biec w okolicach 4:50. Zrobiłem spore kółko na Ujeścisku, dobiegłem do ronda na Oruni i już starą trasą powoli wracałem. Wyszło 16,64 km, w 1h:17m:57s. z tempem średnim 4:41 i tętnem 146. Jestem w połowie zadowolony z dzisiejszego biegania. Wczoraj był trzeci zakres, dziś miał być pierwszy. Wyszło z tego pograniczego pierwszego i drugiego. Na początku treningu nawet zahaczałem o trzecią strefę, ale szybko korygowałem swoje wyczyny. Dawno nie biegałem tak wolno, ciężko było się przestawić ale po zrobieniu kilku kilometrów ogarnęło mnie uczucie, że taki tempem przebiegnę każdą ilość kilometrów. Było naprawdę bardzo przyjemnie, do tego pogoda sprzyjała, mijałem dosłownie hordy innych biegaczy. Nie miałem najmniejszej chęci się zatrzymywać, nogi niosły same. Jednak dziś w nocy morze wzywa, więc szaleństwa dystansowe zostawię sobie na następny raz.  Szkoda, bo także przy 20 stopniach grzechem byłoby używanie długich spodni czy też bluz i takim sposobem odkurzyłem swoje krótkie spodenki. Dodałem jeszcze opaski kompresyjne - prezent na święta. Nie będę tu namawiał nikogo lub zniechęcał. Napiszę tylko że po pół roku używania jestem ich dużym zwolennikiem, a kto będzie chciał, niech kupi bez wahania :)